Zwrotka 1:

Obudził mnie huk, nie był to budzik

Niebo pocięte smugami rakiet jak nożem po skórze

W radiu cisza, potem głos – „To nie ćwiczenia”

Miasto zamiera, a ja czuję jak serce zamiera

Sąsiad puka, mówi: „Uciekaj, jak najdalej stąd”

Ale dokąd, gdy każdy kierunek to front?

Telefon milczy, sieć nie istnieje

A ja patrzę na zegarek – siódma zero osiemi nagle… nic nie dzieje

Refren:

To był dzień, w którym stanął czas

Zamarł świat, zgasł każdy z nas

Niebo płonęło, ziemia drżała

Ludzkość na krawędzi – ostatnia chwila trwała

To był dzień, w którym pękł sen

Cisza głośniejsza niż tysiąc łez

A kiedy myślisz, że to koniec świata…

Może właśnie się zaczyna – bez powrotu, bez brata

Zwrotka 2:

Miasto w ruinie, pamiętam każdą twarz

Zamienioną w popiół, w kurz, jakby czas grał va banque

Matka tuli dziecko, które już nie płacze

Żołnierze bez flagi – każdy wróg, każdy walczy

Szkoły zamknięte, ulice to cmentarz

Na murach tylko hasła – „Zostało nam serca”

Ktoś krzyczy: „To kara, to koniec epoki!”

Ale nie słychać Boga – może też był bez ochrony?

Refren:

To był dzień, w którym stanął czas

Zamarł świat, zgasł każdy z nas

Niebo płonęło, ziemia drżała

Ludzkość na krawędzi – ostatnia chwila trwała

To był dzień, w którym pękł sen

Cisza głośniejsza niż tysiąc łez

A kiedy myślisz, że to koniec świata…

Może właśnie się zaczyna – bez powrotu, bez brata

Bridge:

A potem… przebudzenie.

Cisza. Pokój. Znajoma ściana.

To był tylko sen…

Ale czy na pewno? Czy to nie jest przedsionek dramatu?

Outro (mówione, z echem):

Dobrze, że to tylko sen.

Ale co…

jeśli to był znak?

Co… jeśli jutro stanie się dziś?

A czas już nigdy nie ruszy?