(Intro)

Wiem, że tam stoisz. Czuję twój oddech za progiem.

Mroźne powietrze tnie cię jak ostrym głogiem.

Tak długo czekałam, aż w końcu zapukasz do mnie,

A teraz patrzę przez judasz, jak marzniesz nieskromnie.

Nie wpuszczę cię dzisiaj.

Niech lód cię powoli urabia.

Niech duma skruszeje.

Niech uległość cię w końcu naznacza.

Bądź mi... posłuszny.

Słyszysz ten śmiech? To rubaszny hymn mojej wygranej. Kpię z twoich skrzydeł, z miłości tak długo czekanej.

Zostań na mrozie. Skruszej pod drzwiami jak skała.

Chcę widzieć pokorę, której przez lata nie miałam.

Zasnę spokojnie,

pijana tą nagłą potęgą.

Jutro cię wezmę...

będziesz mą złotą księgą.

A miało być tak blisko. Na wyciągnięcie dłoni.

Gdy serce w pijackim zwidzie za cieniem nie goni.

Wielka muzyka uderza o puste ściany.

Mój teatr pychy.

Mój plan...

tak starannie utkany.

I ranny.

Poranek jest trzeźwy. Zimny i ostry jak brzytwa.

Koniec tych żartów. Skończona ta nocna bitwa.

Biegnę do drzwi, boso, ze wstydem na twarzy.

Otwieram na oścież... niech cud się wreszcie wydarzy.

Lecz korytarz jest pusty. Tylko kurz w słońcu tańczy.

Nikogo nie było. Nikt nie stał na warcie.

Na wycieraczce leży róża... sucha od lat.

To mój własny trup. Mój zmyślony świat.

Głęboko wzdycham...

Szkoda... tak blisko było

. Choć to tylko wino w moich żyłach... tak wyło.

Włączam muzykę....

Niech przestrzeń znów kłamstwem wypełni.

Kieliszek błyska.

Znów jest po brzegi...

Do pełna...

Do Pełni... ?/? Do Pełni... ?/?

The Withered Rose

(Intro)

I know you’re standing there. I feel your breath beyond the threshold.

The frost cuts you like thorns of hawthorn.

I waited so long for you to finally knock—

and now I watch through the peephole as you freeze, shamelessly.

I won’t let you in today.

Let ice slowly carve you.

Let pride shatter.

Let obedience finally mark you.

Be… obedient to me.

Do you hear that laughter? It’s the hymn of my victory.

I mock your wings, your long-awaited love.

Stay out in the cold. Harden beneath my door like stone.

I want to see the humility I never had for years.

I’ll sleep peacefully,

drunk on this sudden power.

Tomorrow I’ll take you…

you’ll be my golden book.

And it was so close—just an arm’s length away.

When the heart, in drunken delirium, no longer chased shadows.

Grand music crashes against empty walls.

My theater of pride.

My plan…

so carefully woven.

And wounded.

Morning is sober. Cold and sharp as a razor.

Enough of these games. The night’s battle is over.

I run barefoot to the door, shame burning my face.

I fling it wide open—let the miracle finally happen.

But the hallway is empty. Only dust dances in sunlight.

No one was ever there. No one kept watch.

On the doormat lies a rose… dry for years.

It’s my own corpse. My imagined world.

I sigh deeply…

What a pity… it felt so close.

Though it was only wine in my veins… it howled so loud.

I turn on the music…

Let space fill again with lies.

The glass glints.

Full once more…

To the brim…

To Fullness…

?/? To Fullness… ?/?