Zwrotka 1:

W aporetach noetycznej aletheii,

Twoja pneumatoforia koincyduje z moją metapsychiczną autopoiesis,

Podczas gdy epistemo-synkretystyczne anacoluthony katachrezji auroralnej

Transsubstancjują paralelizm mojej subjektywizowanej katenacji.

Refren 1:

Amor to transsynergetyczna kalokagatia ontodusz,

Palimpsest afazji transliterowany przez aksjologiczną koinoię,

W twoich hypnagogicznych orbich kontempluję epifenomeny ekstazy,

A nasze serca pulsują w eufonicznej metatransgresji chronoprzestrzeni.

Zwrotka 2:

Katharsyczna prosopopeja twojego lexema-tropu

Resonuje w ekstrementalnej psyche,

Dekonstruując hermeneutyczne protezy melancholii

I inicjując luminiscencję ontopoetyczną hyperintensjonalności.

Refren 2:

Amor to transsynergetyczna kalokagatia ontodusz,

Palimpsest afazji transliterowany przez aksjologiczną koinoię,

W twoich hypnagogicznych orbich kontempluję epifenomeny ekstazy,

A nasze serca pulsują w eufonicznej metatransgresji chronoprzestrzeni.

Most (szyfr filozoficzny):

W kryptodialektyce pragnień,

Gdzie semiotyczna ontologia symbiotycznie splata się z teleologicznym tchnieniem,

Odnajdujemy kryptonim felicitas,

Ukryty w metafizycznej inkluzji każdej mikromomentalnej chwili,

Która implikuje ekstrapolację noetycznego continuum w infinitesymalne ekstrema.

Refren finalny (ultra-hermetyczny):

Amor to transsynergetyczna kalokagatia ontodusz,

Palimpsest afazji transliterowany przez aksjologiczną koinoię,

W twoich hypnagogicznych orbich kontempluję epifenomeny ekstazy,

A nasze serca pulsują w eufonicznej metatransgresji chronoprzestrzeni.

Outro (czysta metafizyczna medytacja):

Niech chronoontopoetyczny amor przeniknie nasze noetyczne kontinuum,

Aby każda semantyczna inkluzja, każde synestetyczne echo

Stało się ontologiczną iluminacją transcendentalnej symbiozy,

Która sama w sobie jest hiperrealną palimpsestacją egzystencjalnej felicitas.