Ze lachen hard, ze zeggen “kom op, één keer kan geen kwaad,”

Maar mijn hart klopt sneller, ik voel me niet op mijn plaats.

Hun ogen wachten, alsof ik moet kiezen,

Maar ik wil mezelf niet verliezen.

Iedereen kijkt, ik voel die druk,

Mijn stem bevriest, ik zit vast in de stuk.

Ik weet niet hoe ik moet zeggen nee,

Woorden blijven steken, ze doen zo’n zeer.

Ik wil geen deel van dit spel,

Maar ik durf het niet, ik weet niet hoe ik het vertel.

Ze rollen nog een keer, de rook vult de lucht,

Ik adem gespannen, maar slik elke zucht.

Ik vraag me af, ga ik breken vandaag,

Of vind ik kracht in wat ik draag?

Iedereen kijkt, ik voel die druk,

Mijn stem bevriest, ik zit vast in de stuk.

Ik weet niet hoe ik moet zeggen nee,

Woorden blijven steken, ze doen zo’n zeer.

Ik wil geen deel van dit spel,

Maar ik durf het niet, ik weet niet hoe ik het vertel.

Misschien morgen, misschien vandaag,

Vind ik de moed die in me lag.

Mijn stem bevrijdt, mijn keuze is vrij,

Wat ik doe, dat hoort bij mij.

Ik weet nu hoe ik moet zeggen nee,

Ik kies voor mezelf, dit is mijn weg, mijn idee.

Ik speel geen rol in dit spel,

Ik zeg het hardop — dit is hoe ik het vertel.