Një dritë e fikur,

një zemër që pret,

Në heshtje thërras emrin tënd.

Netët më marrin, më lënë pa gjumë,

Hapat e tu s’janë më në këtë dhomë.

Çdo kujtim më djeg si një flakë e fshehtë

E sytë e mi kërkojnë një dritë në këtë vjeshtë

Pa ty, jam hije e shpirtit tim,

Pa ty, çdo ditë më duket mallkim,

Pa ty, çdo hap më bëhet trishtim,

Një zemër e lodhur që s’gjen ngushëllim.

Era më sjell aromën e luleve,

Si kujtim i fshehur në duart e mbrëmjeve..

Çdo hap i imi më kthen tek kujtimet,

Si yje të fikur që humbin ndriçimet.

Si një det pa breg, që s’gjen pushim.

Një botë e ngrirë, pa dritë, pa shkrim.

Pa ty, jam hije e shpirtit tim,

Pa ty, çdo ditë më duket mallkim,

Pa ty, çdo hap më bëhet trishtim,

Një zemër e lodhur që s’gjen ngushëllim.

Nëse një ditë do të kthehesh përsëri,

do të lulëzojë çdo mëngjes i ri.

Era më sjell aromën e pranverës,

Si një këngë e humbur në shtratin e erës.

Por zemra më mbetet në hijet e mureve.

Si zë i humbur në heshtjen e rrugëve.

Pa ty, jam hije e shpirtit tim,

Pa ty, çdo ditë më duket mallkim,

Pa ty, çdo hap më bëhet trishtim,

Një zemër e lodhur që s’gjen ngushëllim.

Në heshtje thërras emrin tënd…

Pa ty.