Słońce ma barwę starych, spłowiałych historii.

Nie stoisz już w moim planie i w mojej kawie.

Patrzę, jak wiatr zrywa ostatni liść z klonu,

Z tym samym szmerem, z jakim odeszłeś od telefonu.

Zostawiłeś za sobą tylko ten nagły chłód, I garść wspomnień w kolorze rdzy i słów.

Bo każda jesień pachnie tak, jak nasz ostatni dzień.

Jak deszcz zmieszany z gorzkim smakiem niewypowiedzianych cieni. To miasto jest puste, choć pełne ludzi i świateł, A ja słyszę tylko Twoje imię w szmerze ostatnich liści i wiatru.

Moje serce to stary, zmurszały most nad rzeką, A ty jesteś miłością, która zniknęła daleko.

Chciałabym móc zamknąć drzwi i zasłonić okno,

Żeby nie widzieć tego, jak światło gubi się szybko.

Więc idę przez park, gdzie złota była obietnica lata,

Dziś brnę przez błoto, w którym więdnie pamięć świata.

Kupuję dwa bilety na ten sam, pusty spektakl, I patrzę, jak miłość zmienia się w ulotny artefakt.

Pustka po tobie to najcięższy płaszcz, który noszę...

Mówią: „Czas leczy rany”, to tylko złudzenie, Czas zmienia tylko kolor na jesienny cień. I chociaż staram się, by ten ogień zgasł, Wciąż czekam na cud, że wrócisz choćby na krótki czas. Żeby ogrzać dłonie i powiedzieć, że popełniłeś błąd...

Bo każda jesień pachnie tak, jak nasz ostatni dzień.

Jak deszcz zmieszany z gorzkim smakiem niewypowiedzianych cieni. To miasto jest puste, choć pełne ludzi i świateł, A ja słyszę tylko Twoje imię w szmerze ostatnich liści i wiatru.

Moje serce to stary, zmurszały most nad rzeką, A ty jesteś miłością, która zniknęła daleko.

Daleko... Szmer... Tylko szmer liści... I cisza po tobie...