Gdy księżyc lśni jak ostrze w chmurach,

Przenika mur, kamienny chłód.

Ona tam czeka, w czarnej sukni

Na ten nasz niemy, nocny cud.

Zazdrości wilka ostry kieł

Rozdarł mi serce, zabrał dech.

Lecz nie mógł zerwać wiecznej nici,

Co łączy w nas miłości grzech.

Duch i wampirzyca w mroku nocy,

Silniejsi niż śmiertelny gniew.

Zginąłem z rąk wilkołaka,

On pragnął ciebie, tak jak ja.

Pamiętam pałac, lśnienie sal,

Tam nasza miłość miała trwać.

Zazdrości wilka ostry kieł

Rozdarł mi serce, zabrał dech.

Lecz nie mógł zerwać wiecznej nici,

Co łączy w nas miłości grzech.

Duch i wampirzyca w mroku nocy,

Silniejsi niż śmiertelny gniew.

Nie mogę dotknąć twoich dłoni,

Poczuć na skórze twego zimna.

Lecz nasze dusze wciąż splecione,

Ta więź jest wieczna, choć tak inna.

Każdej nocy spotykam się z nią...

Nie jestem żywy...

Ale nasza więź trwa...

Aż zblednie księżyc...

I wstanie świt.