Pomyliłam się kolejny raz,

myślałam, że już znam ten świat.

Znów uwierzyłam w czyjś ładny głos,

a prawda przyszła, gdy zapadł nocny mrok.

Znowu dałam serce tam, gdzie nie powinno,

bo człowiek czasem sam nie widzi, co jest inne.

Za dużo chciałam, za mało miałam,

i znów przed sobą wstydem staję sama.

Ale nie uciekam, nie chowam się,

bo życie i tak dopadnie mnie.

Pomyliłam się kolejny raz,

ale dziś podnoszę się, choć pali mnie strach.

Nie proszę świata o żaden cud —

sama muszę znaleźć swoją drogę wśród burz.

Pomyliłam się kolejny raz,

ale to nie koniec, to mój pierwszy prawdziwy start.

Bo nawet gdy łamie mnie w pół,

to wstanę, bo wiem — nikt za mnie nie uniesie moich snów.

Zaufanie dałam nie tym, co trzeba,

a oni brali wszystko tak, jakby im się należało z nieba.

Mówią „będzie dobrze”, a potem znikają,

gdy ja sprzątam swoje życie, oni wyjeżdżają.

Dzisiaj nie wchodzę już drugi raz w ten sam błąd,

nauczyłam się słuchać tego, co mówi mój sąd.

Nie szukam dramatu, nie szukam kłamstw —

szukam tylko miejsca, gdzie mogę być naprawdę ja.

Nie chcę udawać siły na pokaz,

wolę prawdę niż kolejny fałszywy obraz.

Pomyliłam się kolejny raz,

ale teraz stoję twardo, choćby walił się świat.

Nie będę biec za kimś, kto nie biegnie za mną —

wolę samotność niż kogoś na chwilę, nie na prawdę.

Pomyliłam się kolejny raz,

ale każda lekcja daje mi nowy swój balans.

I nawet gdy łamie mnie w pół,

to wstanę, bo wiem — moje życie jeszcze ma swój ruch.

Nie chcę żyć w słowach, które nic nie znaczą,

nie chcę ludzi, co gaszą, a nie wzmacniają.

Chcę w końcu iść tak, jak prowadzi mnie dzień,

nie jak prowadzi cudzy cień.

Pomyliłam się kolejny raz,

ale nie dam się zgasić, nie skończę jak „było nas”.

Ja mogę upaść sto razy,

ale wstanę sto jeden — i to jest mój znak.

Pomyliłam się… lecz dzisiaj wiem,

że każda porażka buduje mój własny sens.

Bo zanim znajdę szczęście,

muszę najpierw znaleźć…

siebie.