اين نَحْسیِ نِكْبت رو

اين قُدرتِ خِفَّتْ رو

مزرعه ی ِ نِسْبَت رو

اَسْفارِ بى دَعْوَت رو

بذاریمْ پُشتِ پُشتِ سَر؟

این دندانْها و مُشتْ رو

این خستگیِّ پُشتْ رو

دَستانى که کُشت رو

سالارانِ بي رُشدْ رو

مي ذاريم پُشتِ سَر

تا روزانِ بهتر؟

این روزای بی نور رو

این بيناییِ کور رو

آرزوهاىِ دیر و دور رو

رودانِ خُشکُ و شُور رو

این وقتِ بی وقت رو

مَشْقهای زیاد و‌سخت رو

این لباس و رخت رو‌

طاس و شانس و بَخْتْ رو

بذاریم پشت سر؟

با اندوهانِ در به در؟

لبهای بی لبخند رو

پاهای در بند رو

شهرِ بی پازند رو

بذاریم پشت سر

با يا بی پسر؟

زنجیر و دستبند رو‌

قَبرای آکندْ رو

هَستیِ بی لَبْخَنْدْ رو

بِذاریم پُشتِ سر

با پدر یا بی پدر؟

خورشید یَخ زدَه رو

ماه و عَقْرَبْ بَدَه رو‌

مِرّیخُ و مارْسْ

هَمَه رو

بذاریم پشتِ پشتِ سر؟

حاصلِ بي جَمْعْ رو

مَقْسُومِ بی غَم رو

ضَربه های خَمْر و سَم رو

هم زياد و كَم رو

"دو با دو ميشه پنج" رو

اين سَراچِه یِ رَنْجْ رو

!این همه جواهر و گنج رو

اعدام و‌ زندان و‌ شِکَنج رو

بُمبِایِ هَسْتِه يي رو

زندگيهایِ وابسته یی رو

دروغِ رَسْتِه یی رو

"تو که هر روز خسته يى!" رو