Idzie w bieli – głęboko w czerwieni,

Przez neonowe aleje, spojrzenia zamiera w cieni.

Kapnie powoli, lecz kroków nie zwalnia,

Ogień w oczach – lepiej nie stawaj na drogach.

Jego kroki uderzają jak grom w mrok,

Czerwień na koszuli – nikt nie pyta, nikt w bok.

To tylko sos? A może coś gorszego?

Nikt nie chce wiedzieć – bo boi się tego.

Panie, ma pan czerwone na sobie! (Kapie w dół, kapie w dół!)

Idzie szybko, a oni wstrzymują dech – (Nie pytaj! Nie patrz! Czujesz już gniew!)

Panie, ma pan czerwone na sobie! (Płonie w blasku neonów nocą!)

To plama… czy znak od dołu mocą?

Mówią, że jest z Klubu Makaronu,

Z tajnych sal, gdzie sos wrze bez tonu.

Jego strój jest znaczony, lecz idzie jak los,

A z wnętrza bije czysty gniew – tak, to sos.

Może wie, może słyszy,

Ciszę w oddechu, strach, co się zbliży.

To tylko marinara? Pewnie tak…

Więc czemu niebo dziś zmienia się w smak?

Panie, ma pan czerwone na sobie! (Kapnie w dół, kapie w dół!)

Idzie szybko, a oni wstrzymują dech – (Nie pytaj! Nie patrz! Czujesz już gniew!)

Panie, ma pan czerwone na sobie! (Płonie w blasku neonów nocą!)

To plama… czy znak od dołu mocą?

Nie zatrzymuje się, nie waha kroku,

Tylko człowiek… czy znak epilogu?

Bez widelca – tylko nagi makaron,

Ściska go w dłoniach jak cichy patron.

Panie, ma pan czerwone na sobie! (Kapnie w dół, kapie w dół!)

W neonowych żyłach przecina dźwięk – (Czy to sos, czy coś bez więz?)

Panie, ma pan czerwone na sobie! (Płonie w blasku neonów nocą!)

To plama… czy znak od dołu mocą?

Idzie dalej, deszcz jak popiół spada,

Czerwień wciąż lśni, gdy kałuża wpada.

Nikt nie pyta, nikt nie woła,

Wzrok w dół spuszczają – i cisza go otula.