Όταν πηγαίναμε μαζί στη Χίο

και ο Δάνος ήτανε ένα θηρίο

με ένα Saxo και Capture

στο νησί κάναμε tour.

Νέα Μονή και Αγιά Μαρκέλλα προσκύνημα στα ιερά!

Αυγώνυμα, Ανάβατο, σαν σε άλλον ε Μυστρά!

Ψηλά καφέ στη Βολισσό.

Πυργί με κάθε σπίτι ζωγραφιστό..

Σαν βρεθείς Μεσ’ τα Μεστά

πίσω στο χρόνο κάνεις βουτιά!

Στον Μικρό τον Ταξιάρχη

Τέτοιο τέμπλο δεν υπάρχει

Των Ολύμπων η σπηλιά

κι άλλη μία ομορφιά!

Στης μαστίχας το μουσείο

βλέπεις όλο το τοπίο!

Μαστιχόδεντρα παντού

κι από κάτω σκόνη άσπρη,

ν’ αγκαλιάσει αυτή το δάκρυ,

ανεκτίμητη ψυχή της Χίου,

που η φύση έχει αφήσει

μόνο εκεί να ευδοκιμήσει!

Μαύρα βόλια παραλία!

Ομορφιά και όχι αστεία!

Λεμονάδα με μαστίχα!

Τέτοια γεύση δεν τη είχα,

Κι ήρθε η ώρα για ουζάκι!

Και καθίσαμε “Δροσιά” και ανοίξαμε “Στουπάκι”!

Και το Α!!! σαν βγήκε τέλεια

Τρελαθήκαμε στα γέλια.

Δασκαλόπετρα για σκέψη,

του Ομήρου ήταν τέρψη,

και η Βόλτα στον Αη Ισίδωρο,

της εκδρομής αντίδωρο!

Το δε βράδυ στα μπαράκια,

στα ερείπια ποτάκια.

Στο Σουρέδικο για ύπνο

εκεί στον Κάμπο της, το ρίχνω.!

Και ο Μπάμπης μας ο αρχηγός,

στη Χίο ο καλύτερος γαμπρός,

ξεσκίζονταν να μας γυρίσει,

αξέχαστες στιγμές να μας χαρίσει.

Μα ότι αυτός κι αν κάνει

ο Δάνος “Κε” θα λέει μέχρι να πεθάνει!

Ο δε Ζαππίδης κάθε που “Στουπάκη” ανοίγει

Α!!! … θα κάνει και θα τον τσαντίζει!

Ήρθε και η σειρά της Σμύρνης.

Την Έφεσο θαυμάσαμε,

στο Κιρκιντζέ δωράκια αγοράσαμε,

“Κε” Βόλτες κάναμε,

όμως Τουρκάλες δεν προκάναμε.

Μα ο Τάσος ο από πάππου του Σμυρνιός

ο μόνος που τον μεϊχανέ θα ζήσει αυτός!

Εκεί που τον ευρήκαμε εκεί και τον αφήσαμε

Στο όμορφο νησί μαζί, δεν ευτυχήσαμε!

Και πίσω πάλι σαν γυρίσαμε

στο τραπέζι στης Κικής καθίσαμε.

Οι λιχουδιές, τα φαγητά, τα ψάρια, τα κρεατικά

πέντε σκούφοι σ’ όλα! Και στα εξαιρετικά γλυκά!

Εξαιρετικά και του Βαγγέλη τα γλυπτά

κι άλλα τέχνης του λαμπρά!

Μ’ ωραίες ιστορίες έκλεισε η βραδιά

από την κυρά Κατίνα.

Πολυταξιδεμένη πεθερά,

κιμπάρισσα και φίνα!

Με όλα εκεί που βρήκαμε

τη Χίο ερωτευτήκαμε!

Με τα κορίτσια μας, σαν χθες,

Τούλα, Κική, Θένια και Σόνια,

όλες εκείνες τις στιγμές,

θα τις θυμόμαστε αιώνια!

Ένα δε, γενέσθαι μέλλει:

Για πάντα θα τις έχουμε

στης μνήμης τη φαρέτρα βέλη!