Robot op mijn kamer

Ik sta op, te laat, mijn wekker piept,

m’n robot zegt: “Dat heb je zelf verdiépt!”

Hij maakt ontbijt, te zout, te snel,

maar hé, hij doet het wél — da’s fel!

Hij doet mijn huiswerk, nou ja, soms,

maar laatst schreef hij alles in binaire codes, heel dom soms.

Hij stofzuigt rond en zingt erbij,

een remix van “ik hou van mij”.

Oh robot, robot, jij bent slim maar raar,

je praat in piepjes, ik hoor niks meer klaar.

Robot, robot, je maakt lawaai,

maar zonder jou ben ik niet blij!

Op school mag hij niet binnen, helaas,

“Te veel metaal,” zegt juf in de klas.

Maar stiekem droom ik, ooit misschien,

een robot-klas met robot-muziek erin!

’s Avonds fluistert hij: “Slaap zacht,

ik laad mezelf op voor de nacht.”

En ik denk: als ik ooit groot zal zijn,

bouw ik robots — van liefde en brein.

Oh robot, robot, jij bent slim maar raar,

je praat in piepjes, ik hoor niks meer klaar.

Robot, robot, je maakt lawaai,

maar zonder jou ben ik niet blij!

Misschien word jij ooit echt mijn vriend,

met LED-ogen die lachen, echt gemeend.

Geen mens van vlees, maar van metaal —

toch voel ik iets, hoe digitaal!

Oh robot, robot, blijf bij mij,

we zijn een team, jij en ik, allebei.

Robot, robot, zing nog één keer mee,

“010101 – ik vind jou oké!