Yediveren bir limon ektik toprağa

Can suyunu sen ver dediler.

işte o an kalbimde bir kilit açıldı

ellerim titreyerek,

gözlerim anneme doğru akarak tuttum anahtarını.

Anladım, o limon,

rahminde taşıdığı ekşi mucizenin yadigârıydı

Ve şimdi gökyüzüne uzanan bir kol gibi

sarılıyor kalbime.

Nar ağacı, arka bahçede

ışıkla konuşuyor geceleri.

Her dalına bir kuş kondurduk ellerimizle.

Ayaklarımız dolaştı, dilimiz dolaşmadı sarhoşluğundan

Her meyvesi

binbir dilli dualar gibi asılı dallarında

Girişte karşılayan

bereketin kapısı

Kalpten tutulan dileklerin neşesini sırtlıyor

Çitler maviye boyanmıştı geçen yıl,

Şimdiyse kapısında iki lamba geceyi uyutmuyor,

ve mercan sarkmış toprağa doğru

Yeşil ışıklı saksıda

kalbin tam ortasına kök salıyor.

Yanında bir zakkum var;

ne çok rüzgâra direnmiş

ama sevgiye yaslanmış her defasında,

O yüzden halâ ayakta.

Defnelerimizi unutur muyum

Çitlere serilince

dünyanın yükü üzerinden çekilmiş gibi,

bir iç çekmişti toprak,

"muradıma erdim" diye kulağıma fısıldamıştı

Şimdi taştan bir de köşk yaptık ona

Birbirine yaslanıp rüzgârla gönlünce konuşsun diye

Starliçelerse girişte kurulmuşlar tahtına

Yan gözle gülümsüyorlar

"hoş geldin" diyorlar usulca,

her yaprağı bir selâm,

bir tebessüm gibi.

Beyaz taşlara çapraz vuruyor ışık

Yaseminler, güller amberle kucaklaşıyor

Begonvil hınzır bir telâş içinde hep

Ve geceye yayılan

bir şarkı söylüyor kuşlar:

"Bu ev… bu bahçe…sevgiyle örülü

Bin bir keyif, binbir kahkaha kattık çünkü taşlarının harcına"

Notalar geceye dökülürken

Birden aydınlanıyor kalbim;

Bu bahçe artık bir ev değil sadece;

Bir kalp

Bir rahim

Bir hatıra

Ve ben her sabah yeniden doğuyorum burada.