Wchodzi ona — milknie cała sala,

światło spływa po jej skórze.

W oczach ma zagadkowy blask

co wzbudza zmysłów pożar

Uśmiecha się czas przestaje biec

To ona jest ognia uosobieniem

Każdy gest to tajemnica,

każde słowo — szept i dreszcz.

To ona — królowa nocy, w spojrzeniu blask gwiazd,

nikt nie zna jej tajemnicy, a każdy chce znać.

Zakochani w jej cieniu, gotowi na grzech —

lecz ona znika w półmroku, nim zbliżysz się choćby na krok.

Taniec — jakby wiatr ją niósł,

ziemia wraz z nią drży

Wokół niej płoną spojrzenia,

ale ona patrzy... jakby gdzieś indziej była teraz

W ciszy płynie jak echo snów

W marzeniach każdego faceta

To ona — królowa nocy, w spojrzeniu blask gwiazd,

nikt nie zna jej tajemnicy, a każdy chce znać.

Zakochani w jej cieniu, gotowi na grzech —

lecz ona znika w półmroku, nim zbliżysz się choćby na krok.

I wtedy on — zwyczajny gość

bez blasku, bez nazwiska.

To tajemniczy zupełnie nikt

a ona… patrzy tylko na niego

To ona — królowa nocy, a jednak dziś tu

stoi z nim — jakby świat poza nimi nie istniał

Sala wstrzymuje oddech, czas traci swój bieg —

bo w jej spojrzeniu do niego… jest wszystko, czego nie miała przedtem dla nikogo.