Światło ekranu tańczy po ścianie,

Znów słyszę twój głos przez wiatr i kabel.

Nie potrzebuję dotyku dziś,

Bo czuję cię w każdym pikselu myśli.

Dzieli nas mapa i kilka miast,

Ale w rozmowach nie czuć tych lat.

Kiedy śmiejesz się, jakby świat gasł,

I rodził się od nowa – tylko dla nas.

Gram z tobą, choć nie trzymam rąk,

W słuchawkach twoje „hej” jak dźwięk domów.

Każdy moment — mały cud,

Bo wiesz, że czasem mniej znaczy więcej tu.

Nie muszę widzieć cię codziennie,

By wiedzieć, że jesteś naprawdę.

W twoim głosie mam swój spokój,

W oddechu – światło, w śmiechu – świat.

Choć dzieli nas dystans,

Łączy nas śmiech i plansza wspólna jak sen.

Bo każdy wieczór to dom z kabli i słów,

Z tobą nawet piksele mają puls.

Wiem, że to trudne, czasem brak tchu,

Ale to nasze – i to czuję znów.

Bo gdy cię słyszę, nie brakuje nic,

Miłość nie zna granic, gdy gra ten bit.

Każdy twój „dobranoc” brzmi jak wiersz,

Każde „czekaj chwilę” ma w sobie sens.

Znam twój śmiech lepiej niż własny sen,

Znam ciszę między nami — i lubię ją też.

Wspólne ekrany, wspólne dni,

Wirtualne spacery po własnych myśli.

Nie trzeba dotykać, by wiedzieć, że,

To coś prawdziwe — jak nasz sen.

Zrozumieć siebie to też umieć milczeć,

I nie zawsze mówić, gdy serce krzyczy.

Bo bliskość to nie tylko dłoń,

Czasem wystarczy – być, jak ton.

Choć dzieli nas dystans,

Łączy nas śmiech i plansza wspólna jak sen.

Bo każdy wieczór to dom z kabli i słów,

Z tobą nawet piksele mają puls.

Wiem, że to trudne, czasem brak tchu,

Ale to nasze – i to czuję znów.

Bo gdy cię słyszę, nie brakuje nic,

Miłość nie zna granic, gdy gra ten bit.

Nie wiem, gdzie kończy się ekran,

A zaczyna twój świat.

Wiem tylko, że kiedy mówisz „hej”,

Wszystko wraca – dokładnie tam.