(زُلْفْ، آشُفته و)

(زُلْفْ، آشُفته و)

خُویْ کرده و ، خندانْ لَب و مَست

پیرهَن چاک و، غَزَل خْان و، صُراحی در دست

(نرگِسَش)

نرگِسَش عَربَده جوی و، لَبَش افسوس کنان

نیمِ شب، دوش به بالِینِ مَنْ آمد، بِنْشَست

سَرْ فَرا گوشِ مَن آوَرد به آوازِ حَزین

گفت ای عاشقِ دیرینهِ مَن ، خَابَت هست

(عاشقی را)

عاشقی را، که چنین باده شبگیرْ دَهَند

کافَرِ عِشق بُوَد ، گَر نَشَوَد بادِه پَرست

(برو ای زاهِد و)

برو ای زاهِد و، بر دَردْ کِشان خُردِه مگیر

که ندادند جز این تُحْفِه به ما، روزِ اَلَسْت

آن چه اُو ریخت به پیمانه، ما نوشیدیم

(ما نوشیدیم)

اگر از خُمرِ بِهِشْت است وَ، گَر بادهِ مَست

خنده جامِ مِی و زلفِ گره گیر نگار

ای بَسا توبه که چون توبهِ حافظ بِشکست

---