Gecenin ucunda ismim kaldı,

Unuttuğun bir şarkı gibi sessiz

Gözlerin bir yangın yeri artık

Ben oradan geçerken küllere bastım

Rüzgâr anlattı senin yokluğunu,

Saçlarımda dolaşan eski bir hikâye

Güneş doğsa da her sabah üstüme

İçimde hep aynı karanlık perde

Gölgenin ardından yürüdüm yıllarca

Sesin içimde yankı, kendime yabancı

Bir gülüşün kalmış, solmuş bir bahçede

Ne dokunabildim ne de silebildim…

Zaman dediğin bir nehir, beni sürükler

Senin durduğu yerde ben hâlâ beklerim

Bir çiçeği kurur gibi sevdim seni

Kokusunu unutamam, adını anmasam da

Gölgenin ardından yürüdüm yıllarca

Sesin içimde yankı, kendime yabancı

Bir gülüşün kalmış, solmuş bir bahçede

Ne dokunabildim ne de silebildim…

Belki de susmak, en yüksek çığlıktı

Belki gidişin, kalmaktan daha doğruydu

Ama hangi akıl anlatır kalbe

Aşkla kırılmış bir kadının suskunluğunu?

Gölgenin ardından geçtim usulca

Bir iz bıraktın, kimse silemez

Ben seni en çok, yokluğunda tanıdım

Ve hâlâ adını içimden fısıldarım…