Kto pędzi tak późno, gdzie noc śniegiem tnie?

Ojciec z dzieckiem, co w ramionach mu drży.

Na wietrze się niesie, jak cień bez imienia,

Gdzie zamieć milczy i mrok się zmienia.

Syn jego na rękach — bezbronny, cichy,

Do piersi go tuli, wśród wichrów suchych.

Ogrzewa oddechem, jak płomieniem duszy,

Choć śmierć już blisko, nikt jej nie zagłuszy.

„Mój synu, powiedz mi, czemu drżysz tak srodze?”

„Czy widzisz, mój ojcze? W olszynowej wodzie

Król ten się czai, z ogonem jak wąż,

W koronie srebrnej, a w oczach — mrok wciąż.”

„To tylko, mój synku, noc się układa,

To mgła i cienie, gdy zima włada.”

Lecz głos się rozlega, słodki i miękki:

„Chodź do mnie, chłopcze, tu świat jest piękny!”

„Zabawki i kwiaty, sukienka ze złota,

Na brzegu się bawmy, niech zgaśnie tęsknota.”

Ale chłopiec krzyczy, łzy z oczu mu płyną:

„Król olszyn mnie wzywa... i wabi dzieciną!”

Ojciec go tuli, z sercem jak dzwon,

„To tylko wiatr, co śpiewa przez krąg.”

Ale znów szepta — jak pokusa we śnie:

„Mam córki, co z tobą zatańczą we mgle.”

„Czekają przy stole, śmieją się cicho,

Zaśpiewasz z nimi, zatańczysz z licho.”

„Mój ojcze, spójrz w mrok, one tam są!

Z oczami jak noc, z uśmiechem jak zgon…”

„Nie lękaj się, synu, to tylko gałęzie,

Co wierzba rozwiesza na swoim objęciu.”

Lecz głos już złowrogi: „Nie chcę dłużej czekać,

Albo przyjdziesz sam… albo cię porwę jak rzeka.”

„Ojczulku, ratuj mnie! Dusi mnie noc!

Król olszyn ma we mnie swą mroczną moc!”

Ojciec jak strzała, w ciemność się rzuca,

Z chłopcem w ramionach… do stacji wraca.

Lecz kiedy dotarł, cisza już grała,

Na rękach mu dziecko… bez ducha, bez ciała.

I nikt już nie pytał, skąd wzięła się ciemność —

Bo król olszyn tańczy… gdzie kończy się wieczność.