میرسد از پنجره عطر تو غم در میرود

بی تو در دریای خون اشکم شناور میرود

این که از عشق تو میسوزم نشد پنهان کنم

زیر اقیانوس هم آتشفشان سر میرود

دست همرنگ صدف داری و دل در دست توست

این چنین در من غزل تا کشف گوهر میرود

شک نکن در من که سیل اشک ویران میکند

رخنه تردید اگر در سد باور میرود

میرسد مژگان نازت تا خدا گیسوی تو

شد پلی مویینه که تا روز محشر میرود

(احمد پروین)