หัวใจลูกกุลา

โอ้...ลมหนาวพัดมา ผ่าน.ท่งกุลา.ร้องไห้

ข่อยเกิดโตใหญ่ กลางลมแล้ง แต่ใจฮักแฮง.บ้านเฮา

บ่มีน้ำบ่เศร้า กะเอาเหงื่อแทนฝน อดทน..คน กะยิ้มสู้งาน..

อยู่ท่งกุลานี่ล่ะเด้อพี่น้อง

แดดฮ้อนคือไฟแต่ใจบ่หมอง

ลมพัดฝุ่น.นอง ฟ้าวแขนก่อง.เกี่ยวข้าว

เหงื่อไหล.ฮดเงา แต่ใจกะฮักบ้านเฮา

ลำพลับพลา ลำชี ลำมูลไหลมาฮวม

คือสายเลือดรวม กลมกลืนในดินลุ่มเก่า

ฝนตกทีหนึ่ง ก็ยิ้มซึ้ง กันทั้งบ้านเฮา

น้ำตาเหงา กุลาเปลี่ยนเสียง หัวเราะเร้า

หัวใจลูกกุลา...บ่ยอมให้ไผว่าได้

แดดสิฮ้อนปานใด๋ ใจยังฮักบ้านเฮา

ต่อให้ลมแล้งตี ตีนแตกล่ะกะยิ้มเอา

เฮ็ดงานหนักฮักเฮา กะสุข.กว่าใผ๋

หัวใจลูกกุลา...บ่ยอมให้ไผว่าท้อ

ยามจนกะต่อ ยามลำบากกะบ่หนีไกล

กะเพราะเฮาเกิดในท่งที่เคยมีคนฮ้องไห้

แต่วันนี้...ร้องยิ้มได้ ใส่เสียงแคน.ม่วน

ฮู้บ่...ท่งนี้เคยเงียบปานทะเลทราย

บัดนี้มีเสียงไถนา มีเสียงเด็กร้องเล่นม่วน

ฮอดศรีสะเกษ ยโสธร ร้อยเอ็ดกะม่วน

ลมพัดซ่วน กลิ่นข้าวใหม่ หอมคือคำฮัก

หมู่กุลาในตำนาน สิได้ยินเสียงหัว

คนรุ่นใหม่บ่ลืมตัว มักถิ่นฐานคัก

ใส่ใจทำกิน ใส่ใจหมู่คนฮัก

ขุดบ่อ ปลูกผัก สร้างฮัก กลางใจเฮา

หัวใจลูกกุลา...บ่ยอมให้ไผว่าได้

แดดสิฮ้อนปานใด๋ ใจยังฮักบ้านเฮา

ต่อให้ลมแล้งตี ตีนแตกล่ะกะยิ้มเอา

เฮ็ดงานหนักฮักเฮา กะสุข สุดใจ

จากท่งที่เคยฮ้องไห้...กลายเป็นท่ง.แห่งรอยยิ้มใย

ลูกกุลาคือข่อยนี้แหละเด้อ...สู้สุดใจ...ใจคนอีสาน....