staar

de middagzon wikkelt zich af

met een verholen lichtstreep

alles er onder verkeert in een verdoken geheim

alles buigt zich in de schaduw

naar het vallende gras

de noen heeft een middenrif dat afzakt

naar de avond

mijn handen als kleppen op hoogte

van mijn wenkbrauwen zakken

richting de knoop van het middenrif

de staar is voorbij het begin naar het

einde ingezet

de staar de pijl van tijd uit mijn verleden

de mijmer de enige tastbare constante

en voor al wat rest

weet ik dat ik niets weet

En regardant

Le soleil de midi se dénoue

Avec un trait de lumière caché

Tout en dessous est enveloppé d'un secret caché

Tout se courbe dans l'ombre

Vers l'herbe qui tombe

Midi a un diaphragme qui s'affaisse

Vers le soir

Mes mains comme des rabats à la hauteur

De mes sourcils s'affaissent

Vers le nœud du diaphragme

La cataracte a dépassé le début vers la

Fin

La cataracte, la flèche du temps de mon passé

La rêverie, la seule constante tangible

Et pour tout ce qui reste

Je sais que je ne sais rien