Budzik milczy dłużej niż zwykle,

jakby wiedział, że dziś nie pytam „po co”.

W lustrze ta sama twarz,

ale oczy już pamiętają więcej nocy niż snów.

Miasto oddycha jak ja - nierówno,

mosty liczą kroki, nie lata.

Na dłoniach ślady po tym, co niosłem,

i po tym, czego nie dało się oddać.

Były dni, gdy świat ważył tonę,

a ja i tak brałem go na bary.

Były twarze, co znikały szybciej

niż mgła nad rzeką o świcie.

Nie wszystko wyszło, jak miało,

ale nie wszystko musiało.

Czasem przegrana uczy

jak wygrywać bez świadków.

Nie stawiam świec, nie liczę chwil,

czas sam dopisał mnie do rachunku.

Jedna data wbita w kalendarz

jak gwóźdź, co trzyma obraz na ścianie.

Czternasty grudnia - nic nie mówi głośno,

a jednak coś się przesuwa we mnie o rok.

Jestem "cięższy" od dzisiaj,

ale wciąż stoję - to mój znak.

Nie młodszy, nie starszy,

bardziej swój niż kiedykolwiek wcześniej.

Czternasty grudnia - dalej idę i wiem już więcej.

Nie pytam losu o sens,

on i tak mówi co chce.

Składam siebie z wersów, z ciszy,

z dat, których nikt nie świętuje.

To nie bunt, to nie cisza,

to nauka stania w pionie.

Rok mniej niewiedzy,

rok więcej odwagi, by trwać.

Zegar nie klaszcze,

po prostu przesuwa mnie w czasie.

I nagle wiem,

że nie wszystko trzeba wygrać,

żeby iść dalej.

Czternasty grudnia - zegar nie klaszcze,

po prostu przesuwa mnie w czasie.

Jestem bogatszy o blizny,

i uboższy o strach.

Nie młodszy, nie starszy,

bardziej prawdziwy, mniej naiwny.

Czternasty grudnia - kolejny rozdział, bez braw.

Jeśli pytasz, kim jestem ?

Odpowiem: tym, który wciąż pisze.

Nie uciekam od cienia,

bo nauczył mnie, gdzie jest światło.

Rok zapisany pod skórą,

nie w torcie, nie w świecach.

Czternasty grudnia - zapisane drobnym drukiem,

nadal tu jestem, mimo wszystko.

Rok dopisany do historii,

która jeszcze się nie kończy.

Nie proszę o więcej czasu,

wystarczy, że go niosę świadomie.

Czternasty grudnia.

Nie utonę.