Küçücük bir köyde, bir kız yaşardı,

Başında kırmızı bir başlık taşırdı.

Ninesi ona bu hediyeyi almıştı,

Her gören bu kıza hayran kalmıştı.

Bir gün annesi dedi: "Canım kızım,

Ninen çok hasta, ona ilaç lazım.

Sepette kek var, git, çabuk yetiş,

Sakın ormanda kimseyle konuşmayasın."

Yola çıktı kız, kalbi heyecanla dolu,

Derin ormanda buldu tek bir yolu.

Ağaçlar uzundu, gök görünmezdi,

Birden karşısına koca bir kurt geldi.

Kurt sordu: "Tatlı kız, nereye gidiyorsun?"

"Hasta nineme kekleri götürüyorum."

Kurt düşündü: "Bu fırsatı kaçırmamalıyım,

İkisini de yiyip, karnımı doyurmalıyım."

"Şu çiçekler ne hoş," dedi hain kurt,

"Bir demet toplasan, neşeyle coşar yurt."

Kız yoldan saptı, dinledi kurdu,

Oysa o koştu, amacına uydu.

Kurt varır varmaz çaldı kapıyı,

Taklit etti kızın incecik yapıyı.

Yaşlı nine sordu: "Kim o seslenen?"

"Benim," dedi kurt, yatağa gizlenen.

Nineyi yuttu, giydi kıyafetini,

Yatağa girdi, sakladı hakikatini.

Kız da geldi, elinde çiçekleri,

Gördü yatakta, ninenin yüz şekillerini.

"Nineciğim, neden kulakların o kadar büyük?"

Kurt: "Daha iyi duymak için seni, küçüğüm."

"Nineciğim, neden gözlerin o kadar iri?"

Kurt: "Daha iyi görmek için seni, her biri."

"Nineciğim, neden ellerin bu kadar kocaman?"

Kurt: "Daha sıkı sarılmak için sana, her an."

"Nineciğim, neden ağzın bu kadar da büyük?"

Kurt bağırdı: "Seni daha iyi yemek için!"

Kızı yuttu kurt, derin bir nefesle,

Horlaması yankılandı büyük bir sesle.

O esnada oradan geçti bir avcı,

Gördü kurdu, sonu oldu acı.

Karnını kesti, kurtardı ikisini,

Taş doldurdu kurdun kötü içini.

Kötülük bitti, herkes huzur buldu,

Kız da dersini böylece aldı.

Artık o yoldan sapmazdı bir daha asla,

Annesinin sözleri kulağına kazılı.

Bu masal biter, dersi büyüktür,

Söz dinlemek, yaşamdaki en iyi öğüttür.