Translation at the bottom

Stel je de impressie van het eeuwig leven voor...

De waanzin had toegeslagen. De mensen spraken allang niet meer. De gymnopedieën voor piano van Satie waren alomtegenwoordig. De mensen stonden voor hun ramen geplakt in absolute onwezenlijkheid. De wrakende eindigheid had zijn werk gedaan. De eindigheid had ook de genade in zich en belichaamde daarmee ook de oneindigheid. Zij was het alles en het niets en met haar visionaire krachten had ze de mensheid bevroren en haar voor de ramen gepostuleerd, echter hun geesten, hun gezamenlijke geesteskracht ging door en door in eindeloze aanschouwing. Ramen, helder als nooit tevoren. Tralies zouden alleen een overbodige luxe zijn. Satie, steeds weer en weer, het kwam uit de hemelen, alles overstemmend. De luchten raakten er drachtig van en zij keerden zich binnenstebuiten in een zuurstofrijke droogte. Gekmakend impressionistisch was licht en geluid, in onophoudelijke melodie, zonder begin zonder eind. Vraag en antwoord in de capriolen, altijd weer naar de climax van de melodie, zonder vraag echter en zonder antwoord. Er was iets geknakt in de memen van de mensheid, definitief onomkeerbaar. De huisdieren hadden het dagelijkse leven van de mensen overgenomen, om de steden en straten in hun waarde te laten. Alfa en Omega, de één vormende entiteit, had enkel haar invloed op abstracte breinen. Honden en katten waren haar zorg niet. De parkieten en de ara's waren gaan vliegen. De honden hadden de straten ingenomen. De mensen zeiden allang niets meer met hun uitdrukkingloze gezichten voor hun ramen. Voldoening gevende honger en dorst was niet meer. Voor hun ramen kwam de verlossende slaap niet meer. Uit de hemelen, op de tonen van Satie, dissonant gezongen: " Wie zijn wij, willen wij meer". Het drong niet meer door, ze hoorden allang niets meer. Ze zagen enkel. Het absurde tafereel op de straten aanschouwend. Ze keken zolang totdat de werkelijkheid ook niet meer te zien was. De hemelen waren fluor blauw, de straten en gebouwen in schakeringen van fluor roze en paars, de dieren in fluor geel. De huizen vanbinnen hadden geen nut meer. Binnen straalde een wit licht, zo fel dat je er niet in kijken kon, maar door de ramen heen verlichtten de huizen de straten. Zij, onbeweeglijk voor hun ramen, konden alleen de straten inkijken. De reptielen en knaagdieren hadden het allang begrepen en waren hun riolen ingevlucht. De honden beten alle katten dood en zij, zij zeiden allang niets meer. De evolutie had haar werk gedaan in haar finaliteit en de bakstenen bouwen waren het pronkstuk om statig te wezen voor de oneindigheid. En zij was traag schertsend gelukkig.

_________'_____'_____

Imagine the impression of eternal life... Madness had struck. People had long since stopped speaking. Satie's gymnopedia for piano were omnipresent. People stood glued to their windows in absolute unreality. The vengeful finitude had done its work. Finitude also had grace in it and thus embodied infinity. It was everything and nothing and with its visionary powers it had frozen humanity and postulated it before the windows, but their spirits, their collective spiritual power went on and on in endless contemplation. Windows, clear as never before. Bars would only be an unnecessary luxury. Satie, again and again, it came from the heavens, drowning out everything. The skies became pregnant with it and they turned inside out in an oxygen-rich dryness. Light and sound were maddeningly impressionistic, in ceaseless melody, without beginning, without end. Question and answer in the capers, always back to the climax of the melody, without question however and without answer. Something had snapped in the memes of humanity, definitively irreversible. The pets had taken over the daily life of the people, to leave the cities and streets as they were. Alpha and Omega, the one forming entity, only had its influence on abstract brains. Dogs and cats were not its concern. The parakeets and the macaws had started flying. The dogs had taken over the streets. The people had long since stopped saying anything with their expressionless faces in front of their windows. Satisfying hunger and thirst were no more. The redeeming sleep no longer came in front of their windows. From the heavens, to the tones of Satie, dissonantly sung: "Who are we, do we want more". It no longer penetrated, they had long since stopped hearing anything. They only saw. Watching the absurd scene on the streets. They looked until reality was no longer visible either. The skies were fluorescent blue, the streets and buildings in shades of fluorescent pink and purple, the animals in fluorescent yellow. The houses inside were no longer useful. Inside shone a white light, so bright that you could not look into it, but through the windows the houses lit up the streets. They, motionless in front of their windows, could only look into the streets. The reptiles and rodents had long since understood and fled into their sewers. The dogs bit all the cats to death and they, they had long since stopped saying anything. Evolution had done its work in its finality and the brick buildings were the showpiece to be stately before infinity. And she was slowly jokingly happy.