วันนี้ก็เหมือนวันก่อนๆ ซ้ำเดิมทุกอย่างวนเวียน

ผ่านผู้คนฉันไร้ตัวตน หัวใจก็ด้านชาเหมือนถูกทิ้ง และหายไปในหมอกจางๆ

ฉันแค่เงา ล่องลอยไม่มีเสียงใดเรียกหา

พอแล้ว...กับโลกที่ไม่เคยฟังฉัน

พอแล้ว...กับฝันที่หลอกลวงกัน

ไม่เอาอะไรอีกแล้วขอแค่ลมหายใจ ท่ามกลางความว่างเปล่า

ฉันเหนื่อยแล้ว ได้โปรดเถอะพอแล้ว...พอ

ในห้องที่เงียบงัน ที่เคยหวังกลายเป็นเพียงฝุ่น

ตะโกนเท่าไหร่ แต่โลกไม่เคยได้ยิน

ความเงียบนั้นอึดอัดใจแต่ไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว

หยุดที หยุดหมุนวนไป ซ้ำๆ

พอกันทีแค่อยากจะหนีไปทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง

ฉันแค่เงา ล่องลอย ไม่มีเสียงใด เรียกหา

พอแล้ว...หน้ากากที่ฉันต้องใส่

พอแล้ว...คำพูดปลอมๆขอแค่ได้ลืม

สักวันหนึ่งข้างในจะไม่ร้องอีก

ให้ฉันจมหาย ไป

ให้ฉันจมหาย ไป

ไม่มีฝันอีกต่อไป

ให้ฉันจมหายไป

ให้ฉันจมหายไป

ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้ว