ชีวิตคนเรานั้น ไม่แน่นอน

พ่อขอเขียนคำสอน ก่อนจะสายเกินไป

บางคำพูดอาจฟัง เหมือนตัดใจ

แต่พ่อห่วงลูกไว้ มากกว่าคำใดในโลกา

ในเส้นทางของลูก จะพบเจอผู้คน

บางคนดี บางคนหลอกลวงพาที

อย่ายึดติด กับคนที่ทำไม่ดี

จำไว้นะลูกยา พ่อกับแม่คือที่พึ่งแท้จริง

ไม่รู้ว่าชาติหน้า เราจะได้พบกันอีกไหม

ชาตินี้มีแค่ครั้งเดียว ให้จำให้ดี

แม้พ่อจะจากไกล เหลือไว้เพียงลมหายใจนี้

แต่สิ่งที่เขียนไว้วันนี้ คือลมหายใจแทนพ่อให้อยู่กับลูก

อย่ากลัวความสูญเสีย อย่าเสียดายของรัก

สิ่งใดที่จากไป ให้เข้าใจและปล่อยวาง

ใช้ชีวิตให้คุ้มในทุกเส้นทาง

ถนอมวันเวลาก่อนที่ทุกอย่าง จะลาร้าง

ความรักนั้นเปลี่ยนได้ตามใจคน

อย่าทุกข์ทน เพราะใครเขาเดินจาก

ให้เวลากับใจให้เยียวยา

อย่ายกความรักขึ้นมา ไว้สูงเกินจริง

ลูกเอ๋ย…พ่อไม่ขอให้ลูกเลี้ยงดูพ่อเมื่อแก่

แค่ ลูกอยู่รอดในโลกนี้อย่างมั่นคง พ่อก็สุขใจแล้ว

จำไว้นะ…ไม่มีใคร มีหน้าที่ต้องดีต่อลูก

แต่ลูกมีหน้าที่ ต้องดีต่อตัวเอง

ไม่รู้ว่าชาติหน้า เราจะได้พบกันอีกไหม

แต่พ่อฝากใจไว้ ในบันทึกหน้าสุดท้าย

ถนอมเวลาร่วมกัน ก่อนสิ้นแสงสุดท้าย

ชาติหน้า…ถึงไม่พบกัน ก็ขอให้ชาตินี้รักกันให้พอ

("รักลูกเสมอ…พ่อ")

(oooh)aaaa,aaaaa.aaaa(oooh)