آن کبوترم که غم شکستَه بالُ پَر مرا

در مشامم نکردی گل های روی بر

می ریزد بَه روی من خزان زرد بی وفایی ها

می وزد بَه سوی من نسیم سرد نا آشنایی ها

ای محبت مُردَه از جفا

بُبَخش که ما بَه قدر تو آخِر نَرَسیدیم

ای سرودِ نا تمامِ زِندَگی

چه شد که ما نوای تو دیگر نَشُنیدیم

زِ خود بی خود شدم یاد تو کردم

بَه خود باز آمدم یاد تو کردم

بَه خاکِستان دنیا هر چه خاکِ است

همَه بر سر زدم یاد تو کردم

بَه خاکِستان دنیا هر چه خاکِ است

همَه بر سر زدم یاد تو کردم

از این فرزانَگی دیوانَگی بِه

از این همبستَگی بیگانَگی بِه

درون خانَه ایم از هم جداییم

از این هم خانَگی بی خانَگی بِه

درون خانَه ایم از هم جداییم

از این هم خانَگی بی خانَگی بِه

ای محبت مُردَ از جفا

بُبَخش که ما بَه قدر تو آخِر نَرَسیدیم

ای سرود نا تمام زندگی

چه شد که ما نوای تو دیگر نَشُنیدیم

ای محبت مرده از جفا

بُبَخش که ما بَه قدر تو آخر نَرَسیدیم

ای سرود نا تمام زندگی

چه شد که ما نوای تو دیگر نَشُنیدیم