مثل این شهرِ زخمی از آدم

مثل تَجْریش و شووش و راهْ‌ آهن

مثل یک کافه کُنجِ یک شهرک

از دروغ و مَلال، می‌ترسم

مثل عطری که عَصرِ یک پاییز

یوسِف‌آباد را، بغل کرده!

مثل سیگارِ بعدِ بَد مَستی

از کرج تا شمال، می‌ترسم

مثل رفتن به سمتِ مِهرآباد

مثل یک صبحِ گیج در مِتْرو

:انقلاب از مسیرِ آزادی‌ست؟!

از جوابِ سوال، می‌ترسم

مثل صَیاد و صَدر و بابا یی

مثل وَن‌های خَطّیِ پردیس

مثل یک دَکّه در امیرآباد

از شب و قْيییـل و قال، می‌ترسم

مثل مِیدانِ سبزِ آرژانْتین

مثل یک بُرجِ حَبْس در کوچه

مثلِ قائِمْ‌ مَقام در باران

از سکوت و زَوال، می‌ترسم

مثل زندانِ قَصر و آدم‌هاش

مثل یک آمْبولانس، در هِمَّت

ْمثل بُهتِ فرودگاهِ اِمام

از فِراغ و وِصال، می‌ترسم!

عَبْدُل‌آبادِ خاطراتم من

جمعه‌بازارِ شعـر و نقـاشی

عشقِ رویـای كودَكى اما

ْمِثل سَگ،

از خيــال می‌ترسم