dün açtım içimi, yabancı ama tanıdık bir sese,

zaman kayması gibi, eskiye döndüm bir nefeste,

o eski günler mi, yoksa bi' geriye düşüş mü,

ben bile seçemedim, kararı yine sen veriyorsun çünkü.

belki düşüşüm senin suçun değil, ama elim sende,

her adımımda gözüm, hep senin ellerinde,

ben rahatsız mıyım bundan, sanmam, belki zaten kafadan rahatsızım,

zaten delik deşik içim, sen olmasan da değişmez hââliim.

özlüyorum bizi, ama biz diye bir şey yok artık,

bilmiyorum dönüşüm mü bu, yoksa yokuş aşağı inişim,

eskiye dönmek mi, yoksa eksiye düşüşüm,

ama fark etmez, çünkü yolun sonu aynı,

senin olmadığın bir ben, benim olmayan bir sen...

ellerine baktım yıllarca, açılmayan avuçların içine,

bir damla umut düşer sandım, düşmedi, düşmezdi de,

ben elimden geleni yaptım, sırf senin ellerin boş kalmasın diye,

bilmiyorsun belki ama senin yerine ben ağladım,

şimdi kafamda uğuldayan ses sen misin, ben miyim,

hatıraları didikleyip parça parça ederim,

her parça yine seni çiziyor ince bir çizgide,

ben çıkış arıyorum, sen kapıları kilitlerken her bitişte.

özlüyorum bizi, ama biz diye bir şey yok artık,

bilmiyorum dönüşüm mü bu, yoksa yokuş aşağı inişim,

eskiye dönmek mi, yoksa eksiye düşüşüm,

ama fark etmez, çünkü yolun sonu aynı,

senin olmadığın bir ben, benim olmayan bir sen...