Nie było imienia.

Nie było języka.

Tylko ciepło błota,

dreszcz powietrza,

i pierwszy oddech —

jako bunt przeciw ciszy.

Wysunęło się z mokrej ciemności,

z drżącą krtanią, bez wiedzy,

z oczami, co nie wiedziały, że widzą,

z ustami, co nie wiedziały, że mogą krzyczeć.

I krzyknęło.

Nie z radości.

Nie z bólu.

Ale z prostego, świętego przekonania:

— Żyję. Żyję

I ziemia drgnęła.

Nie od trzęsienia.

Od tego, że po raz pierwszy

coś żyjącego

odmówiło byciu tylko prochem.

Matka — jeśli nią była —

być może była morzem.

Albo ogniem pod skorupą.

Albo wiatrem, co niósł ją do światła.

Nie miała twarzy.

Ale otrzymała.

I świat, który był tylko materią,

nagle stał się świadkiem.

Nie było kołyski.

Nie było pieśni.

Tylko falowanie wody,

szept gejzerów,

i ten jeden święty dźwięk:

— Żyję.

I od tamtej chwili

każde narodziny

są echem tego krzyku.

Każde dziecko, które otwiera oczy,

mówi to samo:

— Jestem.

— Niechaj będzie świat.

I świat,,, — choć zniszczony... choć zmęczony—

na chwilę milknie...

I patrzy.

I pamięta...

że kiedyś...

Tak samo się narodził.

There Was No Name

(A poem of first breath)

There was no name.

There was no language.

Only the warmth of mud,

the shiver of air,

and the first breath —

a rebellion against silence.

It emerged from wet darkness,

with a trembling throat, unknowing,

with eyes that didn’t know they could see,

with lips that didn’t know they could scream.

And it screamed.

Not from joy.

Not from pain.

But from a simple, sacred certainty:

— I live. I live.

And the earth trembled.

Not from an earthquake.

But because, for the first time,

something alive

refused to be only dust.

Mother — if that’s what she was —

might have been the sea.

Or fire beneath the crust.

Or wind that carried it toward light.

She had no face.

But she received one.

And the world, which had been only matter,

suddenly became a witness.

There was no cradle.

There was no lullaby.

Only the sway of water,

the whisper of geysers,

and that one holy sound:

— I live.

And from that moment on,

every birth

is an echo of that cry.

Every child who opens their eyes

says the same:

— I am.

— Let there be light.

And the world — though broken... though weary —

falls silent for a moment...

and looks.

and remembers...

that once...

It was born the same way.