Świta jak co dzień – nuta w nutę

cisza odbija echo wspomnień

niebo za oknem mgłą zasnute

a dzień się budzi, choć wciąż chłodny

Zima w nokturnach gra bez końca

melodia krąży gdzieś w oddali

szukam w niej światła, szukam słońca

które się dawno już oddali

Próbuję w życiu sens odnaleźć

czasem z tą duszą na ramieniu

z wewnętrznym lękiem – co jest dalej

gdy wszystko tonie w zawieszeniu

Minuty ciągną się w milczeniu

jakby czas zgubił swoje ścieżki

a ja stoję gdzieś w pół istnieniu

z ciężarem myśli, trochę ciężkich

I tylko cisza mówi do mnie

choć nie ma słów, rozumiem więcej

gdy noc układa się wygodnie

w snach, które gasną coraz prędzej

Gdzieś między światłem a ciemnością

szukam oddechu, szukam siebie

czy jeszcze zdążę przed wiecznością

odnaleźć spokój właśnie w sobie

Sen uciekł nagle w środku nocy

jak myśl samotna obok łóżka

cisza rozlewa się bez mocy

i chłód zakrada się w poduszkach

I choć depresji nikt nie wołał

przyszła nieproszona jak cień

krąży po kątach, w głowie, w słowach

i zabiera kolejny dzień

I tylko cisza mówi do mnie

choć nie ma słów, rozumiem więcej

gdy noc układa się wygodnie

w snach, które gasną coraz prędzej

Gdzieś między światłem a ciemnością

szukam oddechu, szukam siebie

czy jeszcze zdążę przed wiecznością

odnaleźć spokój właśnie w sobie

Świta jak co dzień – nuta w nutę

a ja wciąż słucham tej melodii

czy kiedyś znajdę własną nutę

która mnie z ciszy oswobodzi