---

Ὕμνος εἰς Ἑκάτην

(Hymnos eis Hekátē)

καλῶ σε, δέσποινα παντῶν φαρμάκων,

μαγείης θεά, τρίμορφε κυρία!

σὺ κρατεῖς πνευμάτων, βασίλεια χθονίων,

θεὰ νυκτός, προστάτις παίδων,

μαῖαισι φίλη, πανσόφη θεράπαινα.

ἱκετεύω σε· ἔλθε ταχὺ, εἰσάκουσόν μου!

Ἑκάτη, Ἑκάτη, Ἑκάτη!

θεὰ λιμνῶν καὶ ποιμνίων,

θεῖα, σοφὴ γραῦ, θανάτου κομιστήριος·

βασίλεια νυκτός, σελήνης σκοτεινῆς,

δεσπότις σκιῶν, θυγάτηρ Μορδύλου·

ἄφες ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς κόσμον σὸν,

γνῶναί σε θέλομεν.

σπένδομεν οἶνον, φέρομεν δῶρα,

δεῖξον πρόσωπόν σου τὸ σκότεινον,

τὸ φρικτόν, τὸ σοφὸν καὶ αἱματηρόν.

ἄγε ἡμᾶς ἐς σκιὰς, ἐς νύκτα ζοφεράν –

καλοῦμέν σε! καλοῦμέν σε!!

θεὰ ἄνω, κάτω, καὶ μέσου παντός,

ἐν νυξὶν ζοφερωτάταις τελεταὶ τελοῦνται σοί·

κύων ὑλακτεῖ, καὶ δᾶδες φλογίζονται.

ὠὰ καὶ σκόροδα, μελίπλακοι

ἐπὶ τριόδοις τίθενται σοὶ καὶ

ψυχαῖς ἀλύτοις, ταῖς ἀνειρήνευτοις.

μύστις δέσποινα, φοβερὰς μορφῆς,

ἐν νυκτὶ ταύτῃ βαδίζεις ἐπὶ γῆν

μετὰ λεγεῶνος·

ὁ καπνὸς πυκνὸς καὶ γλυκὺς

ἀναβαλλέτω εἰς ῥῖνάς σου,

ψίθυροι ὕμνων

ἡχήστωσαν ἐν ὠσὶν σοί.

τιμή, ἔρως, σεβασμὸς μέγας

ἵκοιτο καρδίᾳ ἀθανάτῳ.

Τιτάνεια, ἄφατου κάλλους,

χιλιώνυμε, πολύμορφε,

δύο μέλαιναι κύνες παρίστανταί σοι·

τὸ φῶς τῆς λαμπάδος σὲ ἐκλάμπει,

ὅτε ἀνίστης αὐτὰς ἐν νυκτὶ.

Νύμφαι φοροῦσαι πυρὸς κλάδους

χορεύουσι σκιᾷ μετὰ φαντασμάτων,

ὅτε σὸν πέπλον τὸ ζῶν ἐκ νυκτὸς

διαπλέκει τὴν γῆν

μετὰ λάμψεως κοσμικῆς, μοναδικῆς.

Χαῖρε, Ἑκάτη, Ἑκάτη, Ἑκάτη!

τὸ ὄνομά σου τρισμακάριον – Ἑκάτη, Ἑκάτη, Ἑκάτη!

σὲ παραδίδωμι ἐμαυτήν – Ἑκάτη,

καλῶ σε, δέσποινα παντῶν φαρμάκων,

μαγείης θεά, τρίμορφε κυρία!

σὺ κρατεῖς πνευμάτων, βασίλεια χθονίων,

θεὰ νυκτός, προστάτις παίδων,

μαῖαισι φίλη, πανσόφη θεράπαινα.

ἱκετεύω σε· ἔλθε ταχὺ, εἰσάκουσόν μου!

Ἑκάτη, Ἑκάτη, Ἑκάτη!

θεὰ λιμνῶν καὶ ποιμνίων,

θεῖα, σοφὴ γραῦ, θανάτου κομιστήριος·

βασίλεια νυκτός, σελήνης σκοτεινῆς,

δεσπότις σκιῶν, θυγάτηρ Μορδύλου·

ἄφες ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς κόσμον σὸν,

γνῶναί σε θέλομεν.

σπένδομεν οἶνον, φέρομεν δῶρα,

δεῖξον πρόσωπόν σου τὸ σκότεινον,

τὸ φρικτόν, τὸ σοφὸν καὶ αἱματηρόν.

ἄγε ἡμᾶς ἐς σκιὰς, ἐς νύκτα ζοφεράν –

καλοῦμέν σε! καλοῦμέν σε!!

θεὰ ἄνω, κάτω, καὶ μέσου παντός,

ἐν νυξὶν ζοφερωτάταις τελεταὶ τελοῦνται σοί·

κύων ὑλακτεῖ, καὶ δᾶδες φλογίζονται.

ὠὰ καὶ σκόροδα, μελίπλακοι

ἐπὶ τριόδοις τίθενται σοὶ καὶ

ψυχαῖς ἀλύτοις, ταῖς ἀνειρήνευτοις.

μύστις δέσποινα, φοβερὰς μορφῆς,

ἐν νυκτὶ ταύτῃ βαδίζεις ἐπὶ γῆν

μετὰ λεγεῶνος·

ὁ καπνὸς πυκνὸς καὶ γλυκὺς

ἀναβαλλέτω εἰς ῥῖνάς σου,

ψίθυροι ὕμνων

ἡχήστωσαν ἐν ὠσὶν σοί.

τιμή, ἔρως, σεβασμὸς μέγας

ἵκοιτο καρδίᾳ ἀθανάτῳ.

Τιτάνεια, ἄφατου κάλλους,

χιλιώνυμε, πολύμορφε,

δύο μέλαιναι κύνες παρίστανταί σοι·

τὸ φῶς τῆς λαμπάδος σὲ ἐκλάμπει,

ὅτε ἀνίστης αὐτὰς ἐν νυκτὶ.

Νύμφαι φοροῦσαι πυρὸς κλάδους

χορεύουσι σκιᾷ μετὰ φαντασμάτων,

ὅτε σὸν πέπλον τὸ ζῶν ἐκ νυκτὸς

διαπλέκει τὴν γῆν

μετὰ λάμψεως κοσμικῆς, μοναδικῆς.

Χαῖρε, Ἑκάτη, Ἑκάτη, Ἑκάτη!

τὸ ὄνομά σου τρισμακάριον – Ἑκάτη, Ἑκάτη, Ἑκάτη!

σὲ παραδίδωμι ἐμαυτήν – Ἑκάτη, Ἑκάτη, Ἑκάτη!

---