Ngalan ng isang bayani,

kung sa isip ay isasagi.

O, kaya ay patungkol sa buwan.

Nag-iisa sa ating kalangitan.

Aking Luna; luwa ang mata,

pinid ang isip sa samu't saring saya.

Pilit ko man siya ay pakawalan, kalimutan;

bawat hakbang ko, tungo'y kawalan.

Kanlong ko man siya sa twina.

Sa paglirip ng aming mga mata;

sabay kaming nagsasapantaha.

Mahal nga ba namin ang isa't isa?

Araw-araw iyon ang aming diwa.

Naisin ko mang kanyang malasin;

O, Luna kailan mo ako papansinin?

Lagi sa akin ay malayo ang tingin.

Wari ako ay isang manliligaw,

habang ang puso ay naliligaw.

Sinusuyo ang isang pakipot na ikaw,

hindi ko magawang makantiyaw

Si Luna ay isang dumalagang babae;

isang Chihuahuang saksakan ng arte.

Sa bawat sadali't inaraw-araw,

pagkai'y iba-iba; masasarap na putahe.

Bagaman ang Luna ko'y prinsesang-tasa;

Siya'y patatas na nakabilot sa aking kama,

Kasiping kong managinip sa twina.

Sa 'yo ay walang papantay, o aking Luna.

Lampasan ang gulang na dalawa't sobra pa.

'Pagkat sa piling ko; ikaw ay nag-iisa.

Kaya nais malamang ganap iyong damdamin.

Upang lumigaya ka sa twina sa 'king piling