ฉันเดินผ่านถนนที่เคยคุ้นเคย

แต่ผู้คนรอบกายเหมือนไม่เห็นฉัน

เงาสะท้อนในกระจกดูเลือนลาง

เสียงฝีเท้าของฉันกลบไปกับสายลม

หรือฉันอาจเป็นเพียงความว่างเปล่า?

เสียงหัวเราะของพวกเขาดังอยู่ไกล

แต่หัวใจฉันเงียบราวกับไม่มีตัวตน

ฉันพยายามจะเข้าหา เปิดใจ

แต่ทุกคำพูดถูกลมพัดหายไป

ฉันเคยมีฝันว่าจะเป็นส่วนหนึ่ง

แต่มันดูไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึง

ทุกย่างก้าวยิ่งทำให้รู้สึกโดดเดี่ยว

ฉันเหมือนเงาในเมืองที่สว่างไสว

ไม่มีใครจำได้ว่าฉันเคยอยู่ที่นี่

ฉันยืนข้างพวกเขาแต่ไร้ตัวตน

ความเงียบเป็นคำตอบที่ฉันได้รับ

ฉันเดินไปข้างหน้าแต่ไม่มีปลายทาง

สุดท้ายฉันควรหยุดหรือเดินต่อไป?

ทำไมฉันถึงไม่เหมือนคนอื่น?

ทำไมไม่มีใครมองเห็นฉันเลย?

ฉันพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเอง

แต่สุดท้ายก็ยังเป็นแค่คนแปลกหน้า

ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้า เปลี่ยนคำพูดของฉัน

แต่ในดวงตาพวกเขา ฉันยังไร้ค่า

ฉันต้องเป็นใครถึงจะได้ยินเสียงหัวใจ?

ฉันยืนอยู่ในฝูงชนที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

แต่ภายในใจกลับรู้สึกเดียวดาย

ทุกสายตาผ่านเลยเหมือนฉันไม่มีความหมาย

ฉันควรจะยอมแพ้หรือเดินต่อไป?

เงาของฉันยาวขึ้นในแสงสุดท้ายของวัน

แม้แต่เงายังดูเหมือนจะหนีจากฉัน

บางทีโลกนี้อาจไม่เคยมีที่ของฉัน

ฉันตะโกนออกไป แต่ไม่มีใครได้ยิน

เสียงของฉันจมหายไปในความเงียบงัน

ฉันเอื้อมมือออกไป หวังให้ใครสักคนจับไว้

แต่ลมหนาวเพียงพัดผ่านอย่างไร้เยื่อใย

หัวใจของฉันคล้ายกระจกที่แตกร้าว

ฉันพยายามปะติดปะต่อ แต่รอยร้าวไม่เคยหาย

ทำไมฉันถึงไม่เหมือนคนอื่น?

ทำไมไม่มีใครมองเห็นฉันเลย?

ฉันพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเอง

แต่สุดท้ายก็ยังเป็นแค่คนแปลกหน้า

ฉันร้องเพลงที่ไม่มีใครฟัง

ฉันยืนอยู่ในที่แสนว่างเปล่า

หรือฉันเป็นเพียงฝุ่นในสายลม?

ฉันเดินออกไปในคืนที่มืดมน

หวังว่าสักวันใครสักคนจะหันมามองฉัน

แต่ถ้าวันนั้นไม่มาถึงเลยล่ะ?

ฉันจะยังเดินต่อไป หรือหยุดอยู่ตรงนี้?

หรือปล่อยให้ฉันจางหายไปในสายหมอกของคืน?