Grzechem jest kochać ją

Grzechem tylko lubić

Grzechem ją oglądać

Grzechem ani nie spojrzeć

Grzechem zajmować jej czas

Grzechem nie poświęcić choć dwóch chwil

Grzechem dotknąć ją lecz i też

Grzechem jest gdy płacze nie przytulić

Bo gdy tej panny śmiech rozbrzmiewa

Wyrywają się do niej innych serca,

A gdy słońce wstaje ranem

jak ptaszyna znika z moich snów

A spokoju i tak nigdy nie zyskam

Nie zyska nikt kto wie że

nigdy nie ujrzy na jawie znów jej oblicza

Grzechem sięgnąć jej ust,

Grzechem za sobą pociągnąć w dół

Za nią jak ślepy biegłbym na świata kres

Lecz mimo to dobrze wiem

że jeden gest z mej strony

Obu nas zatraciłby i spalił na popiół

Bo gdy tej panny śmiech rozbrzmiewa

Wyrywają się do niej innych serca,

A gdy słońce wstaje ranem

jak ptaszyna znika z moich snów ,

A spokoju i tak nigdy nie zyskam

Nie zyska nikt kto wie że

nigdy nie ujrzy na jawie znów jej oblicza

I chociaż dobrze wiem

Że prędzej zrzuciłbym ją w dół

niż uniósł na szczyt

Nie zapewnię jej szczęścia

nie przeznaczona mi jest

Ale gdybym jeszcze raz spotkał ją

Zniknąłby cały ból

Gdy oczu jej blask

spotkałby się z moimi ten kolejny raz

Bo gdy tej panny śmiech rozbrzmiewa

Wyrywają się do niej innych serca,

A gdy słońce wstaje ranem

jak ptaszyna znika z moich snów ,

A spokoju i tak nigdy nie zyskam

Nie zyska nikt kto wie że

nigdy nie ujrzy na jawie znów jej oblicza