ไม่มีดอกไม้ใดเริ่มเป็นดอกไม้

เกิดจากดินที่แห้งกรัง ใบไม้ร่วงโรย

ไม่มีใครรักกันโดยไม่เคยเจ็บ

รักนั้นเปราะบาง ดั่งเงาในห้วงคืน

ความรักคือสายลมพัดผ่าน

ความเกลียดชังคือไฟที่ลุกไหม้

ไม่มีดอกไม้ใดคงอยู่ตลอดไป

ไม่มีรักใดไม่เคยเปลี่ยนใจ

ความเสน่หาก็เหมือนดอกไม้

ผลิบานแล้วก็ร่วงหล่นไป

แสงแดดอ่อน สาดลงบนพื้นดิน

แต่วันหนึ่งก็จางหาย กลับกลายเป็นราตรี

หัวใจคนเหมือนท้องฟ้าสลับสี

บางวันสดใส บางวันขมขื่น

หากรักคือดอกไม้ เราเป็นใคร

คนที่รดน้ำ หรือคนที่ปล่อยให้แห้งตาย

ในตอนจบ ไม่มีอะไรคงเดิม

เหลือเพียงความทรงจำที่ไหวเวียนในใจ

ไม่มีดอกไม้ใดคงอยู่ตลอดไป

ไม่มีรักใดไม่เคยเปลี่ยนใจ

ความเสน่หาก็เหมือนดอกไม้

ผลิบานแล้วก็ร่วงหล่นไป