Η μαμά ξυπνά νωρίς, με κέφι γεμάτη,

Μαγειρεύει φαγόπυρο – ελάτε, είναι έτοιμο ταμάτη!

Μα τα τρία παιδιά της, σαν δαιμονισμένα,

Αρνούνται το φαγόπυρο, φωνάζουν: «Όχι, δεν το τρώμε ξανά!»

Τα επιχειρήματα της μαμάς σήμερα δεν πιάνουν,

Τα παιδιά φτύνουν το φαγόπυρο, γύρω το σκορπίζουν.

Η μαμά φωνάζει τον μπαμπά, σχέδιο πονηρό,

Δύο εναντίον τριών – άνισες δυνάμεις, τι κακό!

Ικεσίες, απειλές, τιμωρίες, όλα δοκιμάζονται,

Μα σαν μαγεία κακιά, οι λαιμοί τους κλείνουν, δε μασάνε.

(«Δεν θα το φάμε, όσο κι αν παρακαλάς,

Το φαγόπυρο είναι αηδιαστικό! Δώσε μας λουκάνικα, πας καλά;»)

Φαγόπυρο, φαγόπυρο – όχι λιχουδιά,

(Όταν υπηρετείτε, πιστοί στη δουλειά σας, ναι, ναι!)

Μην πουλάτε ποτέ, σε καμία στιγμή,

(Τα νεύρα σας για την τιμή ενός λουκάνικου, μη!)

Φαγόπυρο, φαγόπυρο – όχι λιχουδιά,

Φαγόπυρο, φαγόπυρο – μας φέρνει φρίκη, αχ και βαχ,

Φαγόπυρο, φαγόπυρο – δε το θέλουμε εδώ!

Δώσε μας λουκάνικα, να χαρούμε, αυτό!

Φαγόπυρο, φαγόπυρο – όχι λιχουδιά,

Φαγόπυρο, φαγόπυρο – μας φέρνει φρίκη, αχ και βαχ,

Φαγόπυρο, φαγόπυρο – δε το θέλουμε εδώ!

Δώσε μας λουκάνικα, να χαρούμε, αυτό!