เสียงลมกรีดฟ้า / ดั่งกู่ก้องคำสาบาน
เงาแห่งวันวาน / เฝ้าทวงความหวังคืน
ใต้แสงดาวจาง / ใครยังรอฟังเสียงใจ?


เหยียบเถ้าถ่านแห่งฝัน ใต้ฟ้าที่ไร้ความหมาย
ลมหายใจกลั่นเป็นไฟ / เผาเส้นทางที่ไม่เป็นธรรม
มือฉันมีเพียงรอยแผล / ตาเห็นเพียงเงาและน้ำตา
แต่ใจยังเต็มไปด้วยคำว่า “ยังไม่ยอมแพ้!”



มือนี้เปลือยเปล่า แต่ใจยังทระนง
แม้ไม่มีปีก ก็ยังกล้าบินชนลม



แต่แล้ว!!
แม้ฝันของฉันจะพังทลาย / กลายเป็นเพียงเถ้าในมือเปล่า
เสียงหัวใจยังไม่เงียบเหงา / แม้ความหวังจะริบหรี่
แต่แล้ว!!
แม้ถูกโลกนี้เหยียบย่ำ / ฉันยังยืนตรงกลางพายุ
เพราะศรัทธาในสิ่งที่ไม่มีใครรู้ / คือดาบสุดท้ายของใจ!



ฉันเห็นเขาล้มลง / ด้วยฝันเดียวกันในดวงตา
เขาถามฉันว่า "มันคุ้มไหม?" / ฉันแค่ยิ้ม...แล้วเดินต่อ
เลือดไหลจากแผล / แต่ใจฉันร้อนกว่าลาวา
ทุกก้าวคือการประกาศว่า “ชีวิตฉัน ข้าเขียนเอง!”


ข้าเกิดมาบนโลกที่ไม่ยอมให้ใครฝัน
แต่ยิ่งมันห้ามข้า ยิ่งฝันนั้นมันชัด
กัดฟันแล้วเดิน แม้ขาไม่ไหว
ศัตรูไม่ใช่คน—แต่คือใจที่กลัวพ่าย!
(วู้ว!) ชะตาจะเหวี่ยงก็เหวี่ยงมาเลย
ข้ายังยืน ไม่ใช่เพราะโชค…แต่เพราะใจมันเคย / แตก…แต่ไม่พัง!


ถ้าฟ้าไม่มอบปีกให้ / ก็จะใช้ใจบิน
หากฝันไม่มีทางไป / ฉันจะสร้างมันขึ้นใหม่



แต่แล้ว!!
แม้ฝันของฉันจะพังทลาย / แต่ดวงตายังมองฟ้า
แม้ทางจะมีเพียงความชั่วร้าย / ใจข้ายังไม่ถอยหนี
ฟากฟ้าที่เอื้อมไม่ถึง
แม้มันคือขอบเขตสุดท้าย
แต่อย่างน้อย…ข้าคือคนที่กล้าฝันไปให้ถึงมัน!



แม้ต้องตาย... ก็ขอเอื้อมอีกครั้ง
แม้ฟ้าจะไกล... ใจก็จะไปให้ถึง