Atkı ve Duman

İçimde bir yangın var, dışımda kış,

Gözlerimde kalan son damla senmiş.

Senin kokun hala bir atkı gibi sarar,

Ama o sıcaklık bir anda duman olup dağılır.

Bak yüreğime bak, o eski aşkın izi.

Aşk, bazen bir atkı, bazen bir duman,

İkisi de kalır mı sandın bu yalan dünyadan?

Bir rüzgar eser, hepsi kaybolur birden,

Ne bir teselli kalır, ne de bir söz senden.

Canım yanar, hem sarılır hem de uçar,

Aşk, bir atkı ve duman gibidir.

O büyük hayaller, o bitmez sandığımız yol,

Şimdi sadece deniz kenarında kalmış bir kum.

Sana adanmış her nefes, artık bir ah,

Elimi uzatırım, tuttuğum sadece boşluk, siyah.

Gel desem de gelmez o günler geri.

Aşk, bazen bir atkı, bazen bir duman,

İkisi de kalır mı sandın bu yalan dünyadan?

Bir rüzgar eser, hepsi kaybolur birden,

Ne bir teselli kalır, ne de bir söz senden.

Canım yanar, hem sarılır hem de uçar,

Aşk, bir atkı ve duman gibidir.

(Tempo slows down, Cello solo starts)

Kimi zaman umut, kimi zaman son pişmanlık,

Huzur değil, sadece derin bir ayrılık.

Bana kalan sadece bu sessiz çaresizlik.

(Vocalized, deep "Ah" with light vibrato)

Duman... Atkı... Gitti... (Echoes)

(All instruments slowly fade out into deep reverb, leaving only the Cello)