Енді ауырмайды.

Естіп тұрсың ба? Енді ауырмайды.

«Қайтып кел, бәрін түсіндім…» деп жаздың,

Кеш қалдың, жаным, пойыз кетіп қалды.

Терезе түбінде күтетін қыз емес едім,

«Егер» мен «бірақсыз» өмір сүруді үйрендім.

Әдемі сөзбен еріп кетеді деп ойладың,

Бір-екі тәтті фразаға сеніп қалар деп.

Бірақ мен енді жоғалып кетпеймін

Сенің бос көздеріңнің тереңінде.

Түнгі смс — өткеннен сәлем,

Бірақ мен баяғы қыз емеспін, түсін.

Мен енді сенің «жақсы қызың» емеспін,

Қарыз сезіммен өмір сүрмеймін.

Сен өкінесің, кеткеніңе,

Менің қалай гүлдегенімді көргенде.

Суық сөздеріңсіз

Ақыры өзімді таптым мен.

Сенімен ауырып шаршадым,

Жанып, қайта-қайта құлаудан.

Енді мен махаббатты таңдаймын —

Өзіме. Міне, менің ұраным.

Сен өкінесің, бірақ кеш болады,

Мен сенің шеңберіңе қайтпаймын.

Мен күштірек, есейдім,

Және енді сенің дертің емеспін.

Чаттар, суреттер — өшірілді,

Саған апарар жолдар да жабылды.

Мен еркін әуенге айналдым

Өз үнсіздігімнің ішінде.

Барлық желіде блок,

Дем алу да жеңілдеді.

Түсімде сені құтқаруды

Ақыры доғардым енді.

Айнаға қарап,

Өз көзімнен жарық көрем.

Маған өзім болу ұнайды,

Сенің «приветіңді» күтпеймін енді.

Сенің «сағындым» — жай әдет,

Сенің «сүйемін» — қорқыныш.

Ал мен енді сенің шырпың емеспін,

Бөгденің қолында өшетін.

Сен өкінесің, кеткеніңе,

Менің қалай гүлдегенімді көргенде.

Мен енді сенің жараң емеспін —

Мен бәрін жеңген әйелмін.

Сенімен ауырып шаршадым,

Өзімді күлге айналдырудан.

Енді мен өзіммен өмір сүрем,

Және өмірім гүлге толды.

Естисің бе? Мен енді жыламаймын.

Естисің бе? Мен енді күтпеймін.

Сен бағыңды жоғалттың,

Мен саған қайтып келмеймін.

Мен бақытты болуды таңдадым,

Біреудің ауыр тағдыры болуды емес.

Шын мәнінде мықты болдым —

Махаббатты жіберген кезде.

Сен өкінесің, кеткеніңе,

Бірақ мен есік ашпаймын.

Менің әлемім кеңейді, жарқырады,

Онда «сеніп көр» дегенге орын жоқ.

Мен сенімен ауыруды қойдым,

Дем алуды үйрендім қайта.

Егер махаббатты есіңе алсаң —

Оған енді жете алмайсың.