เสียงระฆังจากวัดดังเบา ๆ

ขณะฉันเล่นกีตาร์ข้างถนนเก่า

กลิ่นข้าวผัดลอยมากับสายลม

ผู้คนยิ้ม แม้ฉันจะหน้ากล่องกระดาษ

กรุงเทพไม่เคยหลับไหล

เสียงหัวเราะ ลมหายใจของเมืองใหญ่

ฉันเดินตามจังหวะของรถตุ๊กตุ๊ก

ร้องเพลงให้ความสุขเล็ก ๆ ได้เติบโต

แม้เหงื่อจะไหลเพราะแดดร้อนแรง

แต่หัวใจก็เต้นตามแสงสีส้ม

เด็กน้อยเต้นรำหน้าร้านชาเย็น

ฉันเล่นเพลงให้ชีวิตธรรมดาเป็นพิเศษ

ฉันไม่พูดภาษาเดียวกับคุณ

แต่ดนตรีก็เป็นคำแปลที่ใจเข้าใจ

ในทุกสายตา ฉันเห็นคำว่า “ยินดีต้อนรับ”

และในทุกเสียง ฉันได้ยินว่า “อยู่ด้วยกันเถอะ”

กรุงเทพคือเพลงที่ไม่มีวันจบ

เสียงของตลาด เสียงของความหวัง

ฉันคือแค่คนหนึ่งในจังหวะนี้

ร้องด้วยใจ และกล่องกระดาษอันเก่า