​[Verse 1]

Okradłem człowieka, sześć lat sąd mi przyznał.

W ciemnym, ciasnym lochu siedzę. Mam tego dość.

Kraty zardzewiałe, panuje zgnilizna

karmią mnie chlebem, wodą, czasem rzucą kość.

Żyje jak pies, który bez smyczy ani rusz.

Spacery niewielkie, zmniejszają udrękę

ale ja więzienia z pewnością dość mam już.

Dwa lata przede mną już brak sensu życia

Ostatnio już nie wiem czy wrócę do domu,

czy będę szczęśliwy, czy skończę tą mękę.

​[Chorus: Big melodic sound, powerful vocals, anthemic]

Kto chce umrzeć tu to robi źle,

życie kończyć tak nie może się

bo kiedyś szczęście obejmie Cię

i będziesz z tego z pewnością rad

wolny, szczęśliwy, żywy jak ptak.

​[Verse 2: Faster tempo, aggressive delivery, high tension]

Już zdecydowałem się, uciec muszę. Tak!

Kraty wyłamałem - zardzewiałe były.

Biegnę gazem coraz bliżej wyjściowych krat,

snajper dostrzegł mnie, strzelił, syreny wyły.

Za próbę ucieczki znów kilka długich lat.

Zranili mnie w nogę i czuję się gorzej.

Przez tą głupotę będzie dłuższy widok krat.

Dobrze Wam radzę wolni czy też nie,

nie zadzierajcie z nimi bo będzie źle.

Nawet jeszcze gorzej, nic wtedy nie pomoże.

Pudło najgorsze na świecie jest.

​[Chorus: Maximum energy, heavy guitars]

Kto chce umrzeć tu to robi źle,

życie kończyć tak nie może się

bo kiedyś szczęście obejmie Cię

i będziesz z tego z pewnością rad

wolny, szczęśliwy, żywy jak ptak.

​[Instrumental Outro: Emotional electric guitar solo, fading heartbeat sound, slow fade to silence]

​[End]