De ochtend streek voorzichtig

langs mijn halfgeopend raam.

Hij leek te willen vragen

of hij binnenkomen kwam.

Op de rand van mijn balkon

wandelde een klein gelukje,

’t keek me glimlachend aan

alsof het vroeg: “Mag ik een stukje

met je meelopen vandaag,

gewoon een korte tijd —

misschien word jij er lichter van,

misschien ben jij het kwijt.”

En het zei:

“Neem me mee, ik ben niet groot,

maar ik kan dagen kleuren.

Ik ben de groet van het moment,

een zachte stem die fluistert: ‘Durf te geuren.’

Ik ben klein, maar ook genoeg

om jouw hart weer open te doen.

Pak me op, houd mij vast —

ik draag je naar een zonnige hoek.”

Ik liet het in mijn jaszak glijden,

een plekje warm en zacht.

Je weet nooit wanneer geluk

zijn eigen timing heeft bedacht.

En toen ik later buiten liep

zag ik iemand wat bedrukt —

ik glimlachte spontaan naar haar

en gaf het door, dat kleine stuk.

Misschien is geluk niet om te houden,

maar om door te geven op je pad.

Misschien wordt het steeds een beetje groter

als je er iemand blij mee maakt.

“Neem me mee, ik ben niet groot,

maar ik kan werelden vervullen.

Ik ben het licht dat blijft bestaan

als dagen soms te zwaar gaan worden.

Ik ben klein, maar word steeds meer

wanneer je mij met anderen deelt.

Laat mij vrij, laat mij gaan —

want geluk reist het liefst van mens tot mens.”

Zo liep dat kleine gelukje

de wereld zachtjes door.

En wie het vond, zei glimlachend:

“Kom binnen — ik ken je al van vroeger, hoor.”