مردم روستا

چهار دوست را خوش‌آمد گفتند.

رحیله، پرستار،

به‌سرعت با کودکان ارتباط گرفت.

کریم، تکنسین،

تورهایی برپا کرد

برای گرفتن مه و شبنم صبحگاهی.

حاتم، باغبان،

نشان داد چگونه حصارهای انعطاف‌پذیر به کار می‌روند،

تا بزها شاخه‌های درختان را نخورند

و همراه دیگر دام‌ها

در جایی چرا کنند

که مورد نظر است.

نبیل، دانشجو،

کارها را تقسیم کرد

و روند پیشرفت را ثبت نمود.

بر دامنهٔ کوه‌ها

شیارها و گودال‌های پهن

موازی با شیب زمین ایجاد کردند،

تا آب باران

خاک حاصلخیز را نشوید،

بلکه آرام در زمین نفوذ کند.

در بستر خشک وادی،

جایی که باران می‌تواند

ناگهان

به سیلابی خروشان بدل شود،

بند بتنی کم‌ارتفاعی ساختند

و بستر رود را با شن پر کردند.

این کار

برای آرام کردن سیلاب بود،

تا بخشی از آب

در خاک فرو رود

و برای روزهای خشک

ذخیره شود.

علف خشک کهنه

سوزانده نشد،

بلکه زیر پای دام‌ها

کوبیده شد

و با سم‌ها

در خاک نرم‌شده آمیخت.

زمین نرم‌تر شد،

محصول بیشتر شد.

درختان حفظ شدند،

زیرا اجاق‌های خورشیدی

و جعبه‌های پخت ساخته شد.

درختان زود می‌سوزند،

اما آهسته رشد می‌کنند.

هویج در کنار پیاز رویید.

آفت آن

از بوی پیاز گریخت.

و بوی هویج نیز

برای آفت پیاز ناخوشایند بود.

نه سم،

بلکه همسایگی هوشمندانه.

درختان جوان بسیاری کاشته شدند،

در آغاز نزدیک به هم،

زیر سقفی محافظ

در برابر آفتاب شدید و باران سنگین،

و زمین با مالچ

از کاه، پوست درخت و چوب درشت

پوشانده شد تا خاک مرطوب و نرم بماند.

درختان میوه

غذا فراهم می‌کنند،

سایه می‌بخشند

و با ریشه‌های خود

آب را به بالا می‌کشند،

به سود دیگر گیاهان.

سپس زمان وداع فرا رسید.

اما تنها سه نفر رفتند.

پرستار ماند،

به شادی کودکان.

و شاید پس از سال‌ها،

کمربندی سبز

زمینِ روزگاری خشک را

در بر گیرد.

زیرا آب ماند،

و زندگی بخشید.