[verse 1]
gömleğimin yakasında kalan kokun, tabutun örtüsü gibiydi,
her dokunuşun bıçak değdi, ama en tatlı yerimden girmişti.
uyandığım sabahların ışığı değil beni,
beni hep karanlık çağırdı.

[verse 2]
ben çoktan seninle öldüm, mezar taşıma adımızı yazdım, (mm)
gözlerimde çiviler vardı, senin suskunluğunla çakıldım.
sol yanım boşluğa aktı, nefeslerim lanetliydi, bittim, (mm)
ben ölüyü kanlı canlı taşıdım, yaşayan tek şeyim sendin.

[chorus]
ruhum çoktan sende çürüdü,
adını söylemem yasaktı, dudaklarım düğümlüydü.
ben yoktum, senin hâtırâna zincirlenmiş bir heykeldim,
gözyaşım mermerin içinde, soğuktu evet,
ama hep seninle, sende mühürlüydü.

[instrumental]
(mmm)
(mühürlü)
(uuu)

[verse 3]
insanlar "yaşıyor" dedi bana, ama hangi bedenin içindeydim?
yüzüm sende kaldı, ben kimin gözlerinden silindim? (mm)
çünkü çoktan seninle öldüm,
kalbime kendi kefenini giydirdim. (mm)

[verse 4]
çürümenin sesini duydum, içimden geçen soluklar bile bozuktu,
zamanın bile merhameti yoktu, saatlerim sonsuza vurulmuştu.
sen gittin, ama ben kalmadım, bedenim yoksuzlukta unutuldu,
kimse bilmiyordu; aslında ben çoktan uyutuldum. (mm)

[chorus]
ruhum çoktan sende çürüdü,
adını söylemem yasaktı, dudaklarım düğümlüydü.
ben yoktum, senin hâtırâna zincirlenmiş bir heykeldim,
gözyaşım mermerin içinde, soğuktu evet,
ama hep seninle, sende mühürlüydü.

[instrumental]
(mmm)
(mühürlü)
(uuu)

[outro]