เขามีชีวิต อยู่กลางป่าใหญ่

มีความฝันไกล แต่ขออยู่กลางไพร

ตื่นแต่เช้า สูดลมหายใจ

ฟังเสียงนกก้องไพร เสียงไก่ป่าขัน

เขามีเหล้าขาว ไว้กินดื่มกรุ่น

ยามแดดอุ่น ลมเย็นชื่นใจ

ยกแก้วขึ้น จิบเบา ๆ ไป

ให้ เลือดลมไหลเวียน ให้หัวใจเต้น

ไม่เคยหิวแสง หิวแต่เหล้าขาว

ไม่เคยขอเอา อะไรจากฟ้า

แค่มีเหล้าขาว อยู่คู่ชีวิตที

ทุกวันเป็นวันดี ไม่มีน้ำตา

บ่าย ๆ เข้าสวน ปลูกต้นไม้

เหงื่อไหลซึม แต่ใจสุขนัก

อยู่กับดิน กับฟ้าไม่พัก

ปล่อยชีวิตลงหลัก เป็นไป ตามทางของมัน

ไม่เคยหิวแสง หิวแต่เหล้าขาว

ไม่เคยขอเอา อะไรจากฟ้า

แค่มีเหล้าขาว อยู่คู่ชีวิตที

ทุกวันเป็นวันดี ไม่มีน้ำตา

เขายิ้มให้ลมที่พัดไหว

ฟังเสียงใบไม้ ไกวเบา ๆ

ใต้แสงจันทร์ นั่งจิบเบา ๆ

ให้คืนยาวไป กับเหล้าขาวขวดเดิม

เขามีชีวิต อยู่กลางป่าใหญ่

ความฝันไม่เหมือนใคร ขออยู่กลางไพร

ไม่มีหรูหรา ไม่มีวุ่นวาย

แค่เหล้าขาว ขวดเดียว ก็สุขเหลือล้น...