*[Zwrotka 1]*

Spojrzałem w jej oczy — i świat zapomniał oddychać,

dwa witraże z duszy, utkane z oddechu ciszy.

Przez nie światło tańczyło po cieniach

moich starych, niepokornych ran.

Nie patrzyła — lecz widziała mnie nagiego,

jakby szeptem przeszła przez każdy mój sen,

dotknęła blizn, których sam nie znałem,

i zatopiła w cichym „rozumiem cię”.

*[Refren]*

Z jej oczu zrodził się szept,

co otulił mnie jak skrzydła — ciche, białe.

W tym spojrzeniu znalazłem dom,

gdzie niebo nie prosi o wzlot,

tylko uczy kochać to, co w nas złamane.

*[Zwrotka 2]*

W nich tańczył anioł — nigdy nie objęty modlitwą,

zamiast skrzydeł miał ciszę,

która koiła to, czego nazwać się bałem.

Była pytaniem — nigdy odpowiedzią,

a ja w tym pytaniu tak pięknie odnaleziony.

*[Refren]*

Z jej oczu zrodził się szept,

co otulił mnie jak skrzydła — ciche, białe.

W tym spojrzeniu znalazłem dom,

gdzie niebo nie prosi o wzlot,

tylko uczy kochać to, co w nas złamane.

*[Most ]*

I przyszedłem do niej — nagi od marzeń,

głodny jej dotyku, co rozpalał moją krew.

Jej szept tańczył po mojej skórze jak tysiąc pocałunków,

a w jej oczach — spłonąłem,

by narodzić się znów… bliżej niej niż kiedykolwiek.

*[Refren]*

Z jej oczu zrodził się szept,

co otulił mnie jak skrzydła — ciche, białe.

W tym spojrzeniu znalazłem dom,

gdzie niebo nie prosi o wzlot,

tylko uczy kochać…

wszystko, co w nas złamane.

*[outro]*

I wciąż czuję jej szept na ustach,

cieplejszy niż tysiąc wschodów słońca.

Jej oczy w moich —

i już nigdy…

nie chcę odwracać wzroku.