Znasz już czyhające zło,

Kształt i barwę zdrady,

Wiesz, że stanowi świata tło,

Pisze zawiłe życia szarady,

I chodź zostawia głębokie rany,

Brniesz dalej, choć droga jest nieznana,

Gdyż wiesz, że to nie jedyny los pisany,

Bo jest w nim część z tych słów utkana,

Dwa słowa kształtujące serce,

Co przyozdabiają życia kobierce,

Ratują nas w czarną godzinę,

Gdy przemierzamy mroczną dolinę,

Podnoszą gdy się przewrócimy,

Kierują gdy się pogubimy,

Wtłaczają dobro w świat nasz,

Dwa słowa, które dobrze znasz,

Słowa te na każdym życia rozstaju,

Gdy zagłusza szum cudzych rad,

Pomogą znaleźć drogę do Twojego raju,

Owy wymarzony sad,

Nawet gdy robisz kroki w tył,

Nasłuchujesz dalej słów tych,

Bo pozwalają dalej iść przez trudu pył,

Nawigują po mostach kruchych,

Dwa słowa kształtujące serce,

Co przyozdabiają życia kobierce,

Ratują nas w czarną godzinę,

Gdy przemierzamy mroczną dolinę,

Podnoszą gdy się przewrócimy,

Kierują gdy się pogubimy,

Wtłaczają dobro w świat nasz,

Dwa słowa, które dobrze znasz,

Zasługujesz na cichą przystań,

Gdzie nie porwie smutek cię,

Miejsce te otaczają,

Mury wzmocnione o słowa te,

Dwa słowa kształtujące serce,

Co przyozdabiają życia kobierce,

Ratują nas w czarną godzinę,

Gdy przemierzamy mroczną dolinę,

Podnoszą gdy się przewrócimy,

Kierują gdy się pogubimy,

Wtłaczają dobro w świat nasz,

Dwa słowa, które dobrze znasz,

Dwa słowa kształtujące serce,

Co przyozdabiają życia kobierce,

Ratują nas w czarną godzinę,

Gdy przemierzamy mroczną dolinę,

Podnoszą gdy się przewrócimy,

Kierują gdy się pogubimy,

Wtłaczają dobro w świat nasz,

Dwa słowa, które dobrze znasz,