عقلم سرم نیست

نبودنت من را می‌کشد

نفس نمی‌کشم

شاید باید با تو زاده می‌شدم

در زندگی تازه‌ای

با تمام وجود زندگی می‌کردم

و خاطراتم را

اگر فراموش کردن درمان بود، فراموش می‌کردم

شاید نمی‌خواهم درمان باشد

شاید باید در درد زندگی می‌کردم

شاید باید با تو دوست می‌داشتم

هر چیز را با تو آغاز می‌کردم

در رنگ‌های رنگین‌کمان پس از باران

با تو گم می‌شدم

در تنهایی‌ام می‌ماندم

و باز هم تو را دوست می‌داشتم

اگر فراموش کردن درمان بود، فراموش می‌کردم

شاید نمی‌خواهم درمان باشد

در سرخی سپیده‌دم که خاطراتم پراکنده می‌شوند

وقتی خورشید طلوع می‌کند تو را تصور می‌کردم

وقتی دوباره به ذهنم می‌آیی تو

در همان لحظه باید تو را از دست می‌دادم

تو را پیش از آن‌که مال من شوی از دست دادم

شاید باید در درد زندگی می‌کردم

شاید باید آهنگ قدیمی‌ای روی زبانت می‌بودم

آهنگی که کسی نمی‌شناسد

آهنگ فراموش‌شده‌ای

مثل نفسی که می‌کشی

بوی نمکین و معطر تنت

وقتی به ذهنم می‌آیی

باید به چیزهای دیگری فکر کنم

اگر فراموش کردن درمان بود، فراموش می‌کردم

شاید نمی‌خواهم درمان باشد

شاید باید شعرهای رنگ‌باخته روی صفحات زرد می‌بودم

هر کلمه‌اش آغشته به خاطرات

که تمام تنهایی‌ام را در بر گرفته

و باز هم ناتوان می‌ماندم

اگر فراموش کردن درمان بود، فراموش می‌کردم

شاید نمی‌خواهم درمان باشد

لعنت به من که تو در ذهنم هستی!

لعنت به من که تو در ذهنم هستی