Pada śnieg

tak ciii-cho…

jakby czas uczył się snu.

W moich dłoniach topnieje

każdy lęk, każdy chłód.

Pada śnieg

i wierzę,

że świat może być dobry znów,

w białej ciszy odnajduję

swój głos.

Cisza spada na miasto,

jak biały, lekki szal,

noc zamyka powieki,

świat zwalnia krok.

Z nieba płyną myśli,

jasne, kruche jak szkło,

jedna mówi: zostań,

druga: już jest dobrze.

Pada śnieg

tak ciii-cho…

jakby czas uczył się snu.

W moich dłoniach topnieje

każdy lęk, każdy chłód.

Pada śnieg

i wierzę,

że świat może być dobry znów,

w białej ciszy odnajduję

swój głos.

Serce liczy oddechy,

raz… i dwa… i trzy…

śnieg przykrywa pytania,

zostawia spokój

Pada śnieg

tak ciii-cho…

jak kołysanka bez słów,

zasypia noc na ramionach

dwóch snów.

Pada śnieg

i czuję,

że mogę oddychać znów,

w białej ciszy odnajduję

swój dom.

Jeśli drogi znikną w bieli,

poprowadzi mnie dźwięk,

śnieg pamięta każdy krok,

który jest.

Pada śnieg…

bez pośpiechu…

jak obietnica, jak znak.

Zostaję tu, w tej chwili,

tu i tak.